دیوان اشعار - غزلیات

سوزِ عشقِ تو چگونه می‌تواند در خرمنِ وجودِ انسان‌های ناپخته و ناشی اثر کند؟ همچنان که مرغِ همایِ عشق، بر بامِ هر خانه و هر قلبی فرود نمی‌آید.

برای پیمودنِ راهِ پرپیچ‌وخم و دشوارِ سودای تو، انسانی با اراده و استوار (صاحب‌قدم) لازم است؛ چرا که این صحرایِ پرخطرِ عشق را نمی‌توان با گام‌های سست و گذرا پیمود.

من آگاهانه در راهِ عشقِ تو، خود را به بدنامی شهره کردم و معتقدم که در دیدگاه اهل معرفت، هیچ نام و آوازه‌ای از این بدنامی که نشانه‌ی عاشقی است، بهتر و نیکوتر نیست.

سوز و گدازِ عشقِ تو هرگز به زاهدِ خشک‌مغز و ظاهرپرست نخواهد رسید و او را دگرگون نخواهد کرد؛ زیرا زاهد، خامی است که وجودش با آتشِ عشق ناآشناست.

من دلی آشفته و دیوانه دارم که هیچ‌گاه آرام و قرار ندارد، مگر آنکه یا بر درِ میکده و جایگاهِ مستی باشد و یا در پیشگاهِ معشوقِ آرام‌بخش.

سلمان (شاعر) از تو چشم‌داشتِ نگاهی پُر مهر دارد؛ و این درخواست عجیب نیست، چرا که رسم است درویشی از پادشاه خود، طلب بخشش و هدیه‌ای داشته باشد.

ای معشوق، لب بگشا و سخن بگو، زیرا دلِ من جز تمنای وصال و چشیدنِ شهدِ دهان تو را ندارد و چه شیرین‌کامیِ مطلوبی است این آرزو.

من با شور و شوق، غمِ تو را آغاز کردم و در اندیشه‌ی پایانش هستم؛ غافل از اینکه عشق، کاری است که سرانجام و پایانی برایش متصور نیست و در بی‌نهایتی غرق است.