دیوان اشعار - غزلیات

ای محبوب که همچون ماه زیبا هستی، تا چه زمانی می‌خواهی با ناز و قهرِ خود با من رفتار کنی؟ ای کسی که لطافتت مانند گل است، نقاب از چهره بردار و تا کی می‌خواهی پشتِ پرده‌ی شرم و حیا پنهان شوی؟

ما تشنه‌ی دیدارِ تو هستیم و تو همان آبِ حیاتی که جانِ ما به آن وابسته است؛ پس تا کی می‌خواهی همچون سراب، ما را با وعده‌های پوچ بفریبی؟

وقتی دلم از تو حاجتی طلب کرد، گفتی که باید صبر کنی؛ اما اکنون که جانم به لب رسیده و دیگر طاقتم تمام شده، این همه تأکید بر صبر و شکیبایی تا کی؟

ای کسی که در میانِ زیبارویان همچون پادشاه سوارکار هستی، لحظه‌ای برای من توقف کن؛ تا کی می‌خواهی مرا با این همه بی‌قراری و اضطراب رها کنی؟

در مسیرِ جست‌وجویِ تو، حالِ ما مدام تغییر می‌کند؛ گاهی همچون آب و آتش در تلاطم هستیم و گاهی در اوجِ امید و گاهی در نشیبِ ناامیدی، این بی‌ثباتی تا کی ادامه دارد؟

روزی فرا می‌رسد که از اعمالِ ما حساب‌رسی می‌کنند؛ تو که بی‌حساب و کتاب، دلِ عاشقان را می‌ربایی، تا کی می‌خواهی این‌گونه بی‌محابا با دلهایِ ما رفتار کنی؟

ای محبوب، مرا از سوختن در غمِ خود نترسان که سلمان (شاعر) برای سوختن آماده است؛ پروانه‌ای را که عاشقِ شعله است، از آتش نهیب و هشدار دادن چه سود؟