دیوان اشعار - غزلیات

ای ساقی، آیا از آن شرابِ پیمانِ ازل (عهدِ الست) هنوز چیزی باقی مانده است؟ لطفاً آن را به من برسان که از مستیِ آن میِ کهن، بی‌قرار و در خمارِ آن شرابِ باقی‌مانده هستم.

من از دوریِ تو در حالِ جان دادن هستم؛ بگو برایِ رهایی از این رنج چه تدبیری داری؟ غمِ عشقِ تو همچون ماری بر دلِ من نیش زده و برای این درد، نه پادزهری وجود دارد و نه افسونگری می‌تواند مرا درمان کند.

تو با گرمایِ لبانت که همچون لعلِ سرخ است و با شرابِ گوارایت، آتشی در وجودِ من افکندی؛ ای ساقی، آخر چرا این آتش را در جانِ من شعله‌ور کردی؟

دردِ مرا با همان دردی که از تو دارم درمان کن؛ چرا که برایِ بیمارانِ راهِ عشقِ تو، دردِ تو بهترین دواست و زهرِ تو نیز برای آن‌ها همچون پادزهر عمل می‌کند.

زبانِ من در توصیفِ شوقِ دیدارِ تو کوتاه آمد و نتوانست حقِ مطلب را ادا کند؛ بنابراین قلم را تراشیدم تا شاید بتواند شرحِ این حالِ مشتاقانه را به درستی بنویسد.

من از شوقِ دیدارِ تو همچون پروانه در آتشِ عشق می‌سوزم، چرا یک شب دلِ تو به حالِ من نمی‌سوزد؟ مگر تو شمعِ محفلِ عاشقان نیستی؟

تو ابروانی داری که همچون طاقِ محراب است و نظیری در جهان ندارد؛ تو همان کسی هستی که در تمامِ دنیا به خاطرِ آن ابروانِ کمانی‌ات، یگانه و یکتا هستی.

هرچند می‌گویند زیباییِ ظاهری و بدخویی با هم همراهند، اما من هرچه تو را می‌نگرم، سراسر زیبایی و حسنِ اخلاق در تو می‌بینم.

ای سلمان، عمری است که از عشقِ او سخن می‌گویی؛ تو در راهِ مهرِ او چنان صادق و راست‌گو هستی که مانندِ نورِ صبح، در سراسرِ جهان مشهور شده‌ای.