دیوان اشعار - غزلیات

به خاطر عشق و اشتیاقِ چهره و گیسوی او، شب و روز در غم و اندوه به سر می‌برم و آن‌قدر وصالش دور است که انگار هیچ‌گاه صبحِ رسیدن به او، برای من به روز بدل نمی‌شود.

ای نسیم صبحگاهی، پیغامی از جانب ما به خورشید (معشوق) برسان که یادِ زیباییِ تو چنان در دل ما زنده است که شب‌های تاریکِ هجران را برای ما به روز روشن تبدیل می‌کند.

جز در سایه‌ی قامتِ بلندِ او، هیچ سرسبزی و طراوتی برای من مباد! و جز بر مهر و نشانِ لب‌های سرخِ او، هیچ پیروزی و کامیابی برای من آرزو مکن.

ای ساقی، شمع را از مجلس بیرون ببر و در گوشه‌ای بنشان؛ چرا که امشب معشوق (ماه) به مجلس می‌آید و با نورِ جمالش، این محفل را روشن خواهد کرد.

اگر نمی‌خواهی در آتش هجران بسوزی، باید همچون شمع گریه کنی و بسوزی؛ یا خطاب به معشوق: چرا مرا ذره‌ذره با دوری می‌کشی؟ با یک نگاه یا یک کلام می‌توانستی به یک لحظه مرا از پا درآوری.

اگر زخمی به من بزنی، آن‌قدر این رنج برایم شیرین و دلپذیر است که گویی نسیم بهاری در سحرگاه بر گل سرخ می‌وزد و نوازشش می‌کند.

لباسِ عمر من در برابرِ قد و قامتِ آرزوهای بزرگم بسیار کوتاه است؛ مگر اینکه تو دوباره بازگردی و با یک شب وصال، این کوتاهی را برایم جبران کنی.

ای سلمان، چه می‌کنی؟ تمام عمرت در فراق و جدایی تلف شد؛ بکوش تا بالاخره به وصال او برسی و از آن اندکِ عمرِ باقی‌مانده، بهره‌ای ببری.