دیوان اشعار - غزلیات

اگر طالبِ آن هستی که با ما پیمانِ دوستی و وفاداری ببندی، باید از جان و سرِ خود بگذری؛ پس اگر آمادگیِ چنین فداکاریِ بزرگی را در خود می‌بینی، آنگاه پا در این راه بگذار.

این راهِ عشق، طریقتی است که باید با جان بازی کرد؛ آیا تو اصلاً از این فن و آیینِ عاشقی آگاهی داری؟ برای ورود به این مسیر باید از جان گذشت؛ آیا توان و طاقتِ چنین ایثاری را در خود می‌بینی؟

اگر به دنبال بوسه و کام گرفتن از لب‌های ما هستی، باید جان خود را تقدیم کنی. اگر طالبِ عشق و هوای ما هستی، باید همچون گلی که در باد پراکنده می‌شود، خود را در راه ما فنا کنی.

از ما انتظارِ وفاداری نداشته باش، چرا که طبیعتِ زیبایی و معشوقی همین است. ای بلبلِ عاشق! از گل (که طبیعتی بی‌وفا دارد) توقعِ وفا داشتن، انتظاری بیهوده است.

اگر به دنبالِ زندگیِ جاودان و بقایِ حقیقیِ روح هستی، از نابودیِ جسمِ خود واهمه نداشته باش. اگر امیدِ رسیدن به مقامِ بقایِ مطلق (قرب به حق) را داری، از مرگ و ترکِ دنیا نهراس.

رخسارِ زرد، آهِ سرد، اشکِ داغ و دلی پرخون، نشانه‌هایی از عاشقانِ حقیقی است. بگو ببینم تو در وجودِ خود، چه نشانه‌ای از این درد و سوزِ عاشقی داری؟

مسِ وجودِ من در گرمایِ خورشیدِ عشقِ تو به طلایِ ناب تبدیل شد. تو خودت گوهری گران‌بها و خاصیتِ کیمیاگری (عشق) را در وجودت داری، اما افسوس که از این حقیقت بی‌خبری.

سلمان! شرطِ اصلی در مسیرِ رسیدن به یار، پیشکش کردنِ دل و جان است. اگر دل و جانی داری، آن را در راهِ ما نثار کن؛ چرا آن‌ها را برای خود نگه داشته‌ای؟