دیوان اشعار - غزلیات

ای دل، راه عشق و هوا هرگز از سختی و دشواری (که به گرد و غبار تشبیه شده) خالی نخواهد بود؛ پس با شجاعت و مردانگی گام بردار، چرا که در این مسیر، تنها کسانی که در برابر دشواری‌ها ایستادگی می‌کنند، به مقام مردانگی می‌رسند.

آیا می‌دانی که درد عشق او، مرا به نابودی کشانده و ذره‌ذره وجودم را بر باد داده است؟ اکنون دیگر چیزی از من باقی نمانده، جز غباری که یادآور درد و رنجِ عشق اوست.

من مانند غباری در هوا سرگردانم، اما هرگز به حریم دل او راه نمی‌یابم؛ البته بهتر است که چنین باشد، تا مبادا حضور من و این سرگردانی، خاطرِ عزیز او را آزرده کند و غباری بر دلش بنشیند.

ما عطر و لذتِ لب‌های او را چشیدیم و زاهد ما را از این کار منع کرد؛ اما اگر زاهد هم ذره‌ای از آن شرابِ وصل می‌چشید، هرگز ما را از این لذت برحذر نمی‌داشت.

در این راه پرپیچ و خم عشق، گاهی باید از آب (سختی‌های گوناگون) بگذری و گاه از آتش (درد و سوزش)؛ تو باید خود را به انواع گرمی‌ها و سردی‌های روزگار عادت دهی و در برابر تلاطم‌ها شکیبا باشی.

به سبب اشک‌های من، نهال زیباییِ تو رشد می‌کند و شکوفا می‌شود؛ همچنان که تا ابر در آسمان نبارد و گریه نکند، گلِ سرخ (ورد) شکوفا نمی‌شود و نمی‌خندد.

هر فرد زیبا و فریبنده‌ای لیاقتِ همراهی با کسی که دردِ عشق او را دارد، ندارد؛ برای رسیدن به مقامِ عشقِ معشوق، باید انسان در وادیِ درد پرورش یابد و با رنج خو بگیرد.