دیوان اشعار - غزلیات

چه خوش‌اقبال است نسیمِ صبا که توانست برای لحظه‌ای کوتاه، از بندِ زلفِ تو رهایی یابد؛ ای صبا، من جانم را فدای تو می‌کنم، برو که به خوبی از این مهلکه نجات یافتی.

من بنده و مطیعِ قامتِ آن زیباروی هستم که بلندایِ قدِ او، درختِ سروِ راست و کشیده را در میدانِ زیبایی و راستی شکست داده است.

ای معشوق، اگرچه تا به حال هزاران بار عهد و پیمان بسته‌ای و همچون پیچ و تابِ زلفِ خویش، همه را شکسته و زیر پا گذاشته‌ای، اما بازگرد و این عهدِ دوستی را از نو آغاز کن.

دیشب از پیچیدگیِ زلف و تندیِ چشمِ تو گلایه‌های بسیاری در دل داشتم، اما چیزی نگفتم؛ چرا که در حالتِ مستی و بیخودی، گفتنِ هر حرفی بیهوده است و حکایتِ این شب، گفتنی نیست.

تا وقتی تو لب به سخن نگشودی، برای من روشن و ثابت نشد که چگونه آن حقیقتِ لطیفِ هستی از دلِ نیستی و عدم پدیدار گشته است.

تو برای من تجسمِ زلالی و شفافیتی، اما ورایِ درک و فهمِ من قرار داری؛ تو نگارگریِ تازه‌ای در هستی هستی که از دسترسم خارج شده‌ای.

تنها نورِ دیده (چشم) شایستگیِ آن را دارد که رخسارِ تو را ببیند؛ تو از سرِ لطف، میانِ مردمِ عادی ننشستی و خود را از دسترسِ همگان دور نگاه داشتی.

ناله‌های سلمان برخاسته از عهدِ سست و قلبِ سختِ توست؛ ای دلِ من، تو نیز باید یاد بگیری که در برابرِ این ناسازگاری‌ها و سختی‌هایِ روزگار، صبور باشی.