دیوان اشعار - غزلیات

در راهِ رسیدن به تو و در جستجویِ تو، به هر دری زدم و همه جا را گشتم، اما هرچه پرسیدم و جویا شدم، پاسخی نشنیدم.

بسیار رنج و خون‌دل خوردم و در این مسیر هیچ‌کس را یاورِ خود نیافتم، جز چشمانم که با جاری‌کردنِ اشک (آب)، تنها همدم و مددکارِ من در این تنهایی بودند.

من هرگز از خاکِ آستانِ تو جدا نمی‌شوم، چرا که جایگاهِ واقعیِ من همین‌جاست. اگر تو برای رفتن عجله داری، خود برو؛ من از این‌جا تکان نخواهم خورد.

در توصیفِ دوری و فراقِ تو، نمی‌دانم چه بنویسم، چرا که داستانِ اندوهِ هجرانِ تو چنان گسترده و عمیق است که در هیچ کتاب و نوشته‌ای جای نمی‌گیرد.

آرزو دارم در خواب، خیالِ تو را ببینم، اما خواب به چشمانم نمی‌آید. ای بخت! شبی را به من ارزانی دار تا با خوابی کوتاه، لحظه‌ای به دیدارِ رویِ تو نائل شوم.

جانم آرزو داشت که در زیبایی و لطف، شبیه به تو شود، اما این آرزو همچون کلاغی بود که بخواهد رنگ و جلوه‌ی طاووس را به خود بگیرد؛ تلاشی بیهوده و محال.

دیروز مدعی و عیب‌جویی مرا به چالش کشید و گفت: ای سلمان، تا کی می‌خواهی در خرابات (وادیِ بی‌خودی و فنا) بمانی؟ چه سودی از این ویرانی و سرگشتگی عایدت می‌شود؟

عشق به سراغم آمد و گفت: به سخنِ آن عیب‌جو گوش فرا نده؛ چرا که منِ عشق، به تو روی آورده‌ام، در حالی که او (مدعی) به چیزی پوچ و ناچیز (آب) دل‌بسته است.