دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که عزیزترینِ منی، به من بگو چه خطا یا گناهی از من دیده‌ای که به خاطر آن، این‌گونه بی‌دلیل و همچون بختِ ناپایدار، از من روی برگردانده‌ای و با منِ بی‌گناه، چنین رفتار می‌کنی؟

ای کاش من به جای دوست، دشمنِ تو بودم. زیرا بر اساس آنچه من می‌بینم و تجربه کرده‌ام، تو با دشمنانِ خود پیوند دوستی می‌بندی و رشتهٔ دوستی را با دوستانِ واقعیِ خود قطع می‌کنی.

دلت بر وضعیتِ رنج‌آورِ من رحم نمی‌آورد؛ خدایا، این چه معشوقِ سنگدل و بی‌رحمی است؟ آیا تو فریادها و مناجات‌های من را که نیمه‌شب با گریه و زاری خطاب به درگاهِ الهی سر می‌دهم، نمی‌شنوی؟

فاصلهٔ ما بسیار است؛ من غرق در ناتوانی، ضعف و فروتنی هستم و تو سرشار از زیبایی، لطف و ناز و کرشمه‌ای. من در برابرِ تو همچون خاکِ راه هستم و تو برای من مانند روشناییِ چشمانم عزیز و بلندمرتبه هستی.

تو از اشک‌های من، رودی روان جاری ساخته‌ای و از آن اشک‌ها برای خود دامنِ ناز و تکبرت را چنان آراسته‌ای که مانند شاخه‌های درخت نارون، به دورِ قامتت پیچیده است.