دیوان اشعار - غزلیات

ای دل، من در آن زمان که وقتِ وصال بود، ارزشِ بودن با او را درک نکردم، اما اکنون تو (که پس از جدایی هوشیار شده‌ای) آن را می‌فهمی. باید بگویم که این پشیمانیِ دیرهنگام، دیگر هیچ سودی به حالِ ما ندارد.

آن شب که وصالِ تو برقرار بود، برایم مانندِ روز روشن و بی‌دغدغه بود، اما افسوس که ارزشش را ندانستم. حقیقت این است که انسان تنها پس از گرفتار شدن در سختی، می‌تواند قدرِ آسایش و راحتی را درک کند.

نمی‌دانم چه شد که ناگهان از دیدارت محروم شدم و مانندِ مویی (که نازک و سست است) از تو جدا افتادم. اکنون عمری است که در دوری از تو، زندگی را با رنج و پریشانی سپری می‌کنم.

با اشک‌های چشمم هر لحظه بر صفحه روزگار نامه‌ای می‌نویسم، اما تو نه احوالی از ما می‌پرسی و نه به این نشانه‌هایی که از حالِ زارِ من حکایت دارد، توجهی می‌کنی.

از وضعیتِ پریشانِ دلم چه بگویم؟ بارها گفته‌ام که دلم در چه حالِ بدی گرفتار است؛ اگرچه من با کلمات آن را بیان می‌کنم، اما تو خود بهتر از هر کسی به حالِ دلم آگاهی.

سَرِ من لایقِ خاکِ درگاهِ تو نیست، اما با سجد‌ه‌کردن و پیشانی بر خاک نهادن، این منصبِ کوچکِ نوکری را برای خود به دست آورده‌ام.

ای بخت و اقبال، چه زمانی فرا می‌رسد که آن محبوبِ زیبا و سرافراز را به دستم بسپاری و با ناز و کرشمه در کنارم بنشانی؟

ای بادِ صبا، از آنجا که برای تو امکانِ دسترسی و گذر از کویِ او وجود ندارد، مواظب باش که زنجیره‌ی سرنوشت را بی‌جهت تکان ندهی.

جانی که در سینه دارم، همچون زلفِ او آشفته و سودایی است؛ این جانِ بی‌قرار را از من بگیر، به شرطی که وقتی به پیشگاهِ او رسیدی، آن را در پایِ او نثار کنی.

برو و در یک نفس برگرد؛ چرا که برای منِ سلمان، تنها یک دم و نفس باقی مانده است. اگر دیر برگردی، دیگر مرا زنده نخواهی یافت.