دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که چهره و گیسوانت مایه‌ی زیبایی و زینتِ چشمان است؛ بسیاری از مردم جهان را دیده‌اند و در همه‌جا گشته‌اند، اما هرگز کسی مانند تو را ندیده‌اند.

اگر به گوشه‌ی میکده‌ها بنگری، بسیاری از گوشه‌نشینانِ عابد را می‌بینی که به دامِ جذبه‌ی چشم سیاه تو افتاده‌اند و گرفتار عشق تو شده‌اند.

چشمان تو با یک اشاره‌ی کوتاه، دل مرا ربود؛ ای دوست! من هرآنچه را که تو اشاره کنی، با جان و دل و با میلِ کامل می‌پذیرم و انجام می‌دهم.

گیسوان تو چنان بلند و پرپشت است که تمام قد و قامتت را پوشانده؛ این موها همچون شعری سروده شده است که گویی آن را دقیقاً برای اندام موزون تو دوخته و بریده‌اند.

من با تو رازی سربسته و پنهان دارم که مانند پیچیدگیِ گیسوانت درهم‌تنیده است؛ به طور خلاصه، این سخن به گوش تو رسیده و از آن آگاهی داری.

چشم من با مژگانش داستانِ شوق و اشتیاق مرا به تو نوشته است؛ دلم از این دوری و رنج خون شد و این خونِ دل، همچون مرکب از سرِ قلم (مژه‌ها) بر کاغذِ رخسار چکید.

ناصح و نصیحت‌گر، سخنانی بیهوده و نامفهوم (عجم‌وار) به گوش من می‌خواند؛ اما من (سلمان) در تمام عمرم هرگز چنین سخنانِ بی‌اثری را از کسی نشنیده‌ام.