دیوان اشعار - غزلیات

ای جوان، حقیقتِ وجود در نفیِ «من» و خودپرستی است؛ به گونه‌ای که حتی بت‌پرستی برای کسی که بت را چیزی جز خود می‌پندارد، از خودپرستی و خودمحوریِ مذموم، شایسته‌تر است.

از آنجا که مستیِ عرفانی انسان را از بندِ خویشتن‌خواهی و قید و بندهای عقلی می‌رهاند، ای انسانِ هوشیار و عاقل، این مستی از هوشیاریِ خشک و خالی که حجابِ حقیقت است، بهتر است.

مرگ پیوسته گام‌های مرا به پیش می‌راند و به من نزدیک می‌شود؛ در برابرِ این تقدیر، پذیرش و آمادگی بهتر از عجله و پیش‌دستیِ بیهوده است.

هنگامی که ناگزیر از فرود آمدن از اوجِ غرور یا جایگاه‌های دنیوی هستی، بهتر است که با تواضع و فروتنی به جایگاهِ پایین‌تر بروی و آنجا را برگزینی.

به خودت بازگرد و خویشتن را بشناس تا راهِ خداپرستی بر تو گشوده شود؛ و اگر بتوانی از قیدِ «خود» و خودخواهی رها شوی، این مرتبه از همه چیز بالاتر است.

در هر حالتی از زندگی خوشی و لذتی هست، اما لذتِ این شوریدگیِ معنوی و یادآوریِ پیمانِ نخستین (عالم الست) که انسان با پروردگار بسته است، از هر چیزی والاتر است.

در مسیرِ پرفراز و نشیبِ کمال، مانندِ برق شتاب‌زده و عجول نباش؛ زیرا در این راه، پیمودنِ مسیر با ملایمت و آهستگی (مانندِ باد) بهتر از تندی و شتاب‌زدگی است.

ای آدمی که از آب و گل سرشته شده‌ای، آگاه باش که مقامِ نیستی (فنای در خدا) برای تو از مقامِ وجودِ فرشتگان برتر است، زیرا فرشته ظرفیتِ تغییر و تکاملِ انسانی را ندارد.