دیوان اشعار - غزلیات

دوری از معشوق برای من بسیار دشوار است و کسی که از محبوب خود جدا می‌افتد، دقیقاً مانند کالبدی است که روح از آن رخت بربسته و تنها کالبدی بی‌جان باقی مانده است.

وقتی خورشیدِ عالم‌تاب (معشوق) نورِ خود را از من دریغ می‌کند، حالِ من که همچون ذره‌ای ناچیز در برابر او هستم، دیگر هیچ‌گونه دگرگونی و تحولی ندارد و در تاریکی و رکود مطلق فرو می‌روم.

امیدوارم نسیم سحری، عطر و بویی از خاکِ آستانِ محبوب برایم بیاورد، شاید که از رایحه دل‌انگیز آن، قلبِ رنج‌دیده‌ام برای لحظه‌ای آرام گیرد و جانی دوباره یابد.

چه زمانی آن معشوق که همچون آب حیات‌بخش است، به سوی چشمانِ من (که از گریه بی‌آب و خشک شده) بازمی‌گردد تا این ویرانه وجودم را با حضور خود آباد و سرسبز کند؟

ای خضرِ راه (ای راهنمای معنوی)، نشانی از آن چشمه‌ی حیات‌بخش و گوارا به من بده، زیرا دلِ تشنه و سوخته‌ی من آرزوی نوشیدنِ جامی از آن را دارد تا عطشِ فراق را فروبنشاند.

چشمانِ مستِ او پیامی را نمایان کرد؛ از چشمانِ من بپرس که آن نگاهِ خواب‌آلود و پُرنازِ او چه خواسته و چه مقصدی دارد که این‌چنین مرا بی‌تاب کرده است.

وقتی دلم راز عشق را با جانِ من در میان گذاشت، من حضور نداشتم؛ آن راز در عمقِ جان جای گرفت و از همین طریق، آشکار و همگان‌گیر شد.

هرچه می‌خواهد پیش بیاید، مهم نیست؛ تصمیم گرفته‌ام راز دل را برای باد بازگو کنم. باد همدمِ همیشگی من است و خلاصه اینکه نمی‌توانم این راز را از او پنهان نگاه دارم.

بر صفحه سفیدیِ چشمانم (که چون کاغذ است)، سلمان (تخلص شاعر) نقش سیاهی می‌کشد؛ چرا که وقتی آن چشمه (اشک) می‌جوشد، مرواریدهای اشک از آن فرو می‌ریزد.