دیوان اشعار - غزلیات

تمامیِ هستی و اندیشه من در بندِ عشقِ تو گرفتار شده است؛ تمامِ وجودم از سر تا پا، فدای قامت و وجودِ تو باد.

اگر جانم در راهِ عشقِ تو فدا شود، اهمیتی ندارد؛ بگذار برود. آنچه برایم اهمیت دارد این است که سایه پرمهرِ تو همواره بر سرم مستدام و پایدار باشد.

تصویرِ قامتِ رعنا و سروگونه تو در چشمانِ من جای دارد (چشمانم همچون جویباری است که قدِ تو در آن نقش بسته)؛ با اینکه ما با تمامِ جان و دل در جستجویِ وصالِ تو هستیم.

اگر دیدگانم دیگر توانِ دیدنِ جهان را نداشته باشند، هیچ عیبی ندارد؛ زیرا من در جایگاهِ تو، آن‌چنان غرقِ تماشای زیباییِ تو هستم که دیگر کسی را نمی‌توانم (و نمی‌خواهم) ببینم.

درختِ سرو ادعای بزرگی می‌کند که شبیه قد و بالای توست، اما این سخنِ پوچی است؛ چراکه سرو درختی بی‌ثمر است و در برابرِ قامتِ تو، هیچ ارزشی ندارد.

چشمانِ فریبنده و زیبارویِ تو، همچون یک جنگجوی چابک‌سوار (ترک‌تاز) عمل می‌کند و پیشانی‌ات همچون نگهبانِ آن است؛ چگونه ممکن است کسی بتواند به چشمانِ تنگ و کشیده و زیبای تو نفوذ کند؟

من در زندگی هدفی جز بندگی و خدمتگزاری به تو که همچون سروی آزاد و آزاده‌ای، ندارم؛ ای سلمان، هدف و آرمانِ تو بسیار بلندمرتبه و والاست.