دیوان اشعار - غزلیات

آن پادشاهِ زیبایی‌ها از باکو به سوی ما آمد. او قصد دارد که تمامِ جهانیان را دل‌بسته و اسیرِ خود کند و در این راه، هیچ هراس و تردیدی به دل راه نمی‌دهد.

او قصدِ جانِ من دارد، در حالی که خودِ او جان و هستیِ تمامیِ جهانیان است. من زهرِ دوری و فراقِ او را می‌نوشم، اما او پادزهرِ این درد را به من نمی‌بخشد.

آن گلِ خوش‌بو هنگامی که از سرزمینِ باکو فرود آمد، چنان بی‌پروا و جسور است که هیچ ترس و خطری او را تهدید نمی‌کند. چه شخصِ بی‌باک و جسوری است.

من که از رنجِ عشق ناتوان و مجروح بر خاکِ راه افتاده‌ام، چشم‌انتظارِ دیدنِ او هستم. او آمد و مرا دید اما بی‌تفاوت گذشت و دستی به سوی من دراز نکرد تا از روی خاک بلندم کند.

اگر ماهِ نو، کمانِ ابرویِ تو را ببیند، از شرمِ زیباییِ تو دیگر هرگز در آسمان ظاهر نخواهد شد و رخِ خود را به جهانیان نشان نمی‌دهد.

اگر غنچه‌ی گل، بارِ دیگر وصفِ زیباییِ گل را از زبانِ بلبل بشنود، از شدتِ شوق و حسادت، دامنِ خود را تا گریبان پاره می‌کند.

من همچون صیدی که در دامِ سرِ زلفِ او گرفتار شده، اسیر گشته‌ام تا شاید او مرا که مانندِ شکارِ کشته‌شده هستم، به فتراکِ زینِ اسبِ خویش بیاویزد.

اگر بخواهم دامنِ او را برایِ دادخواهی از این اندوه بگیرم، دستم به او نمی‌رسد؛ و اگر بخواهم از جور و ستمِ دوری‌اش فرار کنم، راهی برای رهایی ندارم.

این سخنان، مرواریدهایی است که سلمان در این مسیرِ عشق بر زبان آورده است؛ تنها مردِ وارسته و داناست که می‌تواند به عمقِ این کلام پی ببرد.