دیوان اشعار - غزلیات

آن زلفِ تیره و پرچین تو که مانند هندویی سرکش و گستاخ در برابرِ چهره‌ات قرار گرفته، گویی داستانِ پریشانی و آشفتگیِ درونی مرا به تو بازگو می‌کند و پرده از رازم برمی‌دارد.

چون عطرِ وجود تو در همه جا پیچیده است، ناچار همچون نسیمی که از کویی به کوی دیگر می‌وزد، من نیز در جست‌وجویِ تو سرگردان و بی‌قرار در حرکت هستم.

ناله‌ها و فریادهای شبانه‌روزیِ من که از خانه‌ای به خانه‌ی دیگر می‌رود، سرانجام کار مرا به گوشِ تمام اهالی شهر رساند و همگان از حالِ دلتنگِ من آگاه شدند.

اگر گمان می‌کنی قامتِ موزونِ معشوقِ من شبیه سرو و صنوبر نیست، کافی است به کنارِ جوی آب بروی و با دقتِ تمام جست‌وجو کنی تا دریابی که هیچ درختی به زیباییِ او نمی‌رسد.

به قدری در آرزویِ وصالِ تو نفس می‌کشم و امید دارم، که جگرم از خونِ حسرت پر شده است؛ این دردمندیِ من، همچون کیسه‌ی نافه (مُشک) است که لایه‌لایه از خونِ دل انباشته و بسته شده است.

چرا بیهوده گل و بنفشه را در باغ می‌کاری و به رخ می‌کشی؟ وقتی زلفِ پرپیچ‌و‌خمِ تو همچون سنبلِ خوشبوست و همچون آهوی مشک‌سای، عطرِ جان‌فزا می‌پراکند، دیگر جایی برای عرض‌اندامِ گل‌ها نمی‌ماند.

من که هنوز توفیقِ دست کشیدن بر زلفِ تو را نداشته‌ام و مانند شانه در میانِ گیسوانت نرفته‌ام، برایم جای شگفتی است که آینه چه امتیازی دارد که این‌چنین رودررویِ تو قرار می‌گیرد و جمالت را می‌بیند؟