دیوان اشعار - غزلیات

ای معشوق، وصال تو تنها خواسته و آرزوی جانِ فرسوده از غم من است. در حقیقت، من در این جهان هدفی جز تو و دیدار تو ندارم.

حاصل عمر من و تنها دستاورد عشقت، فراق و دوری است؛ و در بازار عشق تو، همین دوری برای من هم نشانه‌ی ضرر است و هم سرمایه و سودِ من محسوب می‌شود.

تو طبیب من هستی و من با این حال نزار و رنجور، بیمار توام و تنها شربتِ شفابخشم خونِ دل خوردن است. آیا با چنین تیمارداری و درمانی که تو برایم رقم زده‌ای، امیدی به بهبودی من هست؟

آه پر از سوز و گداز من که چون دودی تیره برآمده است، سرانجام روزی موجب خرابی و ویرانی خواهد شد؛ پس ای محبوب، از این آهِ دودآلودِ من برحذر باش و مراقب باش که پیامدش تو را درگیر نکند.