دیوان اشعار - غزلیات

ای معشوق، فصل بهار فرا رسیده است؛ پس زمان آن است که شادی و خوشی را آغاز کنی. همان‌طور که نسیم صبحگاهی، گلبرگ‌ها را برای شکوفایی آماده کرده است، تو نیز وسایل پذیرایی و بزمِ صبحگاهی را مهیا کن.

غنچه که تا پیش از این در میان گلبرگ‌های خود پنهان بود، اکنون باز شده و زیبایی‌اش را آشکار کرده است؛ تو نیز ای عارف، از این حالت پنهان‌کاری و سکوت دست بردار و حقایق درونی‌ات را آشکار کن.

اگر قصد نوشیدن شراب داری، تنها با کسی بنوش که چون نرگس، زیبا و سکرآور باشد و اگر به دنبال هم‌نشین و هم‌صحبتی هستی، با بلبل که رازگویِ نغمه‌های عاشقانه است، هم‌دم شو.

گل‌های لاله و نرگس گویی با یکدیگر در حال بزم و نوشیدن شرابِ صبحگاهی هستند؛ ای نوازنده و مطرب، بیدارباش و سحرخیزانِ باغ را با آوای خوش خود به این ضیافت فراخوان.

به راستی که در این زمان، فضای باغ بسیار دل‌انگیز و روح‌نواز است؛ پس تو نیز ای نوازنده، نغمه‌ای خوش و تازه در مقامِ موسیقیاییِ «دل‌نواز» آغاز کن.

بلبلان با نغمه‌های خود، آوازه‌ی شکوفایی گل را در همه‌جا پیچیده‌اند؛ پس ای نسیم سحرگاهی، برخیز و به سوی دهانِ غنچه برو و در گوش ساقی، رازهای عاشقانه را نجوا کن.

ای گل، نسیم جانِ خود را در هوای تو نثار می‌کند و فدا می‌شود؛ اگر تو نیز ذره‌ای از کرم و بخشش در وجودت داری، آن را نثارِ این عاشقِ ازجان‌گذشته کن.

سرو از روی ناز و تکبر به سمت جوی آب متمایل شده است؛ ای کسی که قد و قامتی به زیبایی سرو داری، تو نیز به آن جویِ آب رو کن و عشوه و نازِ سروگونه‌ات را به نمایش بگذار.

اگر همچون بلبل از صاحبانِ بال و پر هستی، فارغ‌بال و آسوده‌خاطر باش و در هوای معشوقی که چهره‌ای چون گل دارد، مست و عاشقانه پرواز کن.