دیوان اشعار - غزلیات

برای گشودن گره‌های بسته و رسیدن به موفقیت‌های معنوی، به جای دلبستگی به ظاهر، به سوی میخانه‌ی عشق برو و آرزوهای دو جهان را از لبانِ محبوب طلب کن.

آن محبوبی که در گوشه‌نشینیِ عبادتگاه و صومعه به دنبالش بودی و پیدایش نکردی، شاید در میخانه‌ی عشق به دست آید؛ پس جستجو را آنجا پی بگیر.

اگر در محله‌ی خرابات، مرا کشته‌ و فنا شده یافتید، به دنبال خونبها یا نشان از من نباشید، بلکه از ساغر و پیمانه‌ی باده (تجربه‌ی عشق) جویای حال من باشید.

به کمال رسیدن در این راه، با خیال‌پردازی و تفکرِ محض به دست نمی‌آید؛ باید برخاست، قدم در راه سلوک گذاشت و شجاعانه و با مردانگی در پیِ حقیقت رفت.

عاشق وقتی از تعلقات دنیوی رها شد و دل را به دریای بی‌کرانِ عشق سپرد، باید به او گفت که به اعماقِ آن دریا برو و گوهرِ گرانبها (حقیقتِ الهی) را بیاب.

عاشقانِ حقیقی، راه و رسمِ زهد و تقوای خشک و ظاهری را بلد نیستند و این‌گونه کارها مخصوصِ مردمِ «عاقل‌نما» و عابدانی است که رنگی از عشق نبرده‌اند.

نهایتِ خردمندی در این است که غم و شادی دنیا را رها کنی و از قیدِ آن بیرون بیایی؛ این شیوه‌ی زیستن را باید از «دیوانگان» (شیفتگانِ حق) پرسید.

ای دل، اگر تو خواهانِ رسیدن به مقامِ بلندِ قرب و نزدیکی به حق هستی، شیوه‌ی جانبازی و سوختن را از پروانه‌ای بیاموز که بی‌پروا خود را به آتش می‌زند.

اسرارِ عشقِ تو ای محبوب، در سینه‌ی سلمان (شاعر) پنهان است؛ این گنجِ گرانبها در ویرانه‌ای (دلِ شکسته‌ی عاشق) نهفته است و تو باید آن را در آنجا جستجو کنی.