دیوان اشعار - غزلیات

اگر سودای رسیدن به درگاه یار را در سر داری، باید عقل و مصلحت‌اندیشی را به دست فراموشی بسپاری و آن را زیر پا بگذاری. در این مسیرِ اندیشه، یک‌رنگ و صادق باش و از تعلقات هر دو جهان دست بشوی.

اگر می‌خواهی راه عشق را بپیمایی، باید با عقل و منطق خداحافظی کنی. اگر طالبِ مقام قرب و نزدیکی به حق هستی، باید از رنج‌ها و بلاهایی که در این راه پیش می‌آید استقبال کنی و با جان و دل آن را بپذیری.

هنگامی که محبوب سفره‌ای از غم می‌گستراند که بهای حضور بر آن، نثار کردن خونِ دل است؛ ای دل، تو به تنهایی این رنج را متحمل نشو، بلکه دیگران را نیز به این ضیافتِ عاشقانه دعوت کن.

از بازار عقل و منطق، جز سودا و پریشانیِ خاطر، سودی عایدت نخواهد شد. پس از این بازار بیرون بیا و به وادی عشق قدم بگذار و در کنج انزوا و گوشه‌نشینی، خلوتِ خود را برپا کن.

اکنون زمانِ مستیِ معنویِ عاشقان است، پس ای ساقی، جام شرابِ معرفت را بده. این لحظه، هنگامِ شنیدنِ موسیقیِ روحانی و سماعِ بینوایانِ درگاهِ حق است؛ ای مطرب، نوایی تازه سر بده.

از اینکه تیرِ ناز و قهر تو به سوی بیگانگان پرتاب می‌شود، دلم به درد می‌آید. اگر قرار است کسی را با تیرِ نگاهت مجروح کنی، ای محبوب، بیا و این کار را با من که آشنا و عاشق تو هستم انجام بده.

دریایِ غمِ محبوب بی‌پایان است و کسی نیست که دستِ یاری به سوی ما دراز کند. ای سلمان، حالا که آب از سرت گذشته و در دریای عشق غرق شده‌ای، پس چرا منفعل نشسته‌ای؟ دست و پایی بزن و برای نجات یا رسیدن به مقصد تلاش کن.