دیوان اشعار - غزلیات

یار ما انسانی آزادمنش و رند است، پس باید با او همراهی کرد؛ اما باید هوشیار بود، چرا که نگاه گیرا و فریبنده‌ی او، چنان مستی‌آور است که هوش از سر می‌برد.

برای اینکه قطره‌ای از شرابِ عشق را از لبانِ سرخ و آتشینِ معشوق دریافت کنی، باید سال‌ها در انتظار و در حالِ خماری و بی‌قراریِ عاشقانه به سر ببری.

اگر زاهدِ خشک‌مغز راهِ ما را انکار می‌کند و ما را سرزنش می‌نماید، بگذار چنین کند؛ عاشقان را راهی جز این نیست که بر سرِ عقیده‌ی خود پایدار بمانند.

زهدِ بی‌‌روح و خشکی که در گوشه‌ی عبادتگاه‌ها صورت می‌گیرد چه فایده‌ای دارد؟ عاشق واقعی باید بی‌پروا و رقصان در میانِ مردم و بازارِ دنیا حاضر شود و عشقش را ابراز کند.

نغمه‌ی چنگِ هستی را نمی‌توان با گوشِ ظاهری شنید؛ باید گوشِ جان را باز کرد و با تزکیه‌ی نفس، محرمِ اسرارِ الهی شد تا معنای حقیقیِ این موسیقی را دریافت.

پیش از آنکه ادعای دیدارِ معشوق داشته باشی، باید تمامی اعضای خود را از آلودگی‌های ظاهری و باطنی به آبِ توبه و صفا بشویی و پاکیزه شوی.

تا زمانی که ذره‌ای از خودخواهی و وجودِ نفسانی در تو باقی است، مانندِ پرده‌ای میان تو و معشوق فاصله می‌اندازد؛ پس باید قلندروار، بی‌نشان و رها از تعلقات به کوی او رفت.

من با پایِ خود به کویِ معشوق نرفتم، بلکه دلِ من مرا به آنجا کشاند؛ در راهِ عشق، انسان در برابرِ کششِ قلبِ خویش تسلیم است و چاره‌ای جز همراهی ندارد.

ناله‌ها و آهِ شبانه‌ی من به قدری سوزناک است که خواب را از چشمانِ جهانیان می‌رباید؛ گویی رنجِ من به گونه‌ای است که همه باید به واسطه‌ی آن، از غفلت بیدار شوند.

ای سلمان، اگر می‌خواهی مانند اشک در چشمِ یار جای بگیری و عزیز شوی، ابتدا باید بپذیری که در نظرِ مردمِ دنیا خوار و بی‌مقدار باشی.