دیوان اشعار - غزلیات

من از حضور در کوی تو شرمنده‌ام؛ چرا که با آمدنم برایت دردسر ایجاد کرده‌ام و با سجده‌های پی‌در‌پی، خاکِ آستانه‌ات را با پیشانی و صورت خود آلوده و آزرده‌ام.

اگر همچون ظرفِ عودسوز (مجمر)، دودی آتشین از درونِ پر از گدازه‌ی خود برمی‌آورم، شایسته است که تو از سرِ لطف و مهربانی، دامنِ پرمهرت را بر آن دود و آتش بپوشانی تا آرام شوم.

توانِ دل‌بستن به بازارِ پرشورِ زیباییِ خوب‌رویان را ندارم، اما اکنون که در کمندِ زلفِ تو گرفتار شده‌ام و این عشق همچون طوقی بر گردنم افتاده، چه چاره‌ای جز پذیرش دارم؟

اگر کامِ دلِ مرا از لبانت روا نمی‌کنی، دست‌کم دمی از آن حیات‌بخشی به من هدیه کن؛ چرا که من تشنه‌ی نوشیدن از آبِ حیاتِ لبانِ تو هستم.

ای ساقی، از آن شرابِ کهن‌سال و راهِ عشق‌دیده‌ برایم بریز؛ زیرا نوشیدنِ آن در یادِ محبوب، بهترین راه برای پرورشِ جان و روحِ انسان است.

چرا شبی مرا به محفلِ خود راه نمی‌دهی تا بیاموزم که چگونه همچون شمع، استوار و بی‌ادعا بر سرِ پای بایستم و با تمامِ وجود در خدمتِ تو باشم؟

اگر قصدِ کشتنِ مرا داری، هیچ حرفی ندارم و اعتراضی نمی‌کنم؛ اما از این شرم دارم که سرِ خویش را برای پیشکش کردن، به پیشگاهِ تو بیاورم.