دیوان اشعار - غزلیات

با وجود رنج‌های فراوان که از سوی تو به من می‌رسد، هرگز از کوی تو پا پس نمی‌کشم؛ چرا که شایسته انسان‌های آزاده و دلیر نیست که با هر سختی و زخمی، میدان عشق را رها کنند.

ای مسافرِ طریق عشق، آیا می‌دانی رسم عاشقان چیست؟ روش آنان این است که با غمِ معشوق همراه شوند و بلا و سختی را به عنوان راهنمای خود در این مسیر بپذیرند.

برای رسیدن به حریمِ حضورِ حضرت جانان، باید از جان گذشت و با سرِ سودا زده حرکت کرد؛ چرا که بسیار ناپسند است که با چنین بی‌اعتنایی و سبکی به آستانه‌ای چنین رفیع گام نهاد.

مقامِ وصالِ تو، همچون خانه کعبه، از دسترس من دور افتاده است؛ نه وسیله‌ای برای حرکت به آن سو دارم و نه طاقت و توانی برای ساکن ماندن و نرفتن.

به دلیل غیرت و عشقی که نسبت به تو دارم، قلبم را از حضور هر کس دیگری خالی کرده‌ام، چرا که شایسته نیست هیچ بیگانه‌ای به این خلوت‌سرای مقدس قدم بگذارد.

تا زمانی که جان در بدن دارم، با تکیه بر عطرِ زلفِ معطرت که در باد جاری است، منِ بیمار و رنجور خواهم کوشید تا در پیِ نسیم صبا روان شوم و تو را بیابم.

خیالِ روی تو در چشمان اشک‌بارم همچون شناگری در آب دیده می‌شود؛ چقدر عجیب است که این تصویرِ آشنا، چنین در میان خون و اشک‌های من غرق شود.

سلمان، این در به روی تو گشوده نخواهد شد؛ باید راه دیگری جستجو کنی و از مسیر تازه‌ای برای رسیدن به هدف و مقصد خود حرکت کنی.