دیوان اشعار - غزلیات

من با آن عده که خود را هشیار و عاقل می‌دانند، سرِ نشستن و هم‌کلامی ندارم؛ چرا که آن‌ها مدام از من می‌خواهند که عهد و پیمانِ عاشقی را بشکنم و چنین کاری را نشانه‌ی بی‌شرمی می‌دانند (در حالی که از نگاهِ من، در عشق، این نوع پایبندی‌هایِ ظاهری، عینِ نادانی است).

حکایتِ دوستی و پیوند با محبوب، همچون درِ بسته‌ای است که شکستن و گشودنِ آن از عهده‌ی من خارج است، اما عهد و پیمانِ عشق، گویی چیزی است که می‌توان آن را بازسازی کرد و دوباره محکم بست.

من از آن دسته صوفیانِ مدعی نیستم که با جرعه‌ای از شرابِ صاف و ظاهری، به وجد می‌آیند و خود را می‌بازند؛ من مانندِ ته‌مانده‌یِ شراب (دردی) هستم که در اعماقِ خمخانه جای گرفته‌ام و ترجیح می‌دهم در همان عمقِ ناپیدایِ حقیقت باقی بمانم.

این بار از تو می‌خواهم که مرا از این توبه‌یِ ظاهریِ کلی نجات دهی؛ می‌خواهم از دستِ زاهدانِ بی‌خبر رها شوم و در پناهِ دیدنِ زیبایی‌هایِ حقیقت (شاهدان) قرار بگیرم.

منِ درمانده، چنان در هوایِ عشقِ آن پری‌چهره گرفتار شده‌ام که حتی بادِ صبا نیز نمی‌تواند از پیچ و تابِ زلفِ او رهایی یابد و عبور کند.

در راهِ عشقِ تو، حاضرم روزانه صدها زنجیرِ دنیوی را از هم بگسلم، اما رشته‌ای که جانِ مرا به پیوندِ با تو گره زده است، هرگز قابل گسستن نیست.

همین دلبستگیِ من به 'منِ خویش' (خودخواهی)، باعث شده است که از تو دور بمانم. اکنون سلمان از این 'من' فاصله می‌گیرد تا بتواند به تو بپیوندد.