دیوان اشعار - غزلیات

سرو موزون من، موهای سیاه و تاب‌دارش را بر گونه‌های گل‌گونش آویخته است؛ تیرگیِ زلف او مانند لشکریان حبشه، بر چهره‌ی روشن و رومی‌مانندش چیره گشته است.

معشوقِ زیباروی من، گیسوانِ خوش‌بو و پیچانش را با دستان خود آراسته و از سرِ او، صدها دسته موی تاب‌دار همچون زلفِ چینیان آویزان شده است.

این زلف‌ها چنان در هم گره خورده و پیچیده است که گویی حلقه‌های زنجیر یا زره‌های متداخل هستند که لایه به لایه روی هم قرار گرفته‌اند.

ای پادشاهِ زیبارویان، نام بردن از سرزمین‌هایی مانند خطا و ختن در برابرِ زیبایی تو خطاست؛ چرا که در تمام دنیا و در پهنه‌ی چین و ماچین، هیچ‌کس به زیباییِ تو نیست.

قصد داشتم که بوسه‌ای از لب‌هایِ هلوگونه و شیرینِ او برچینم؛ ابرویِ او با اشاره‌ای اجازه‌ی وصال داد، اما نگاهِ نازآلود و بی‌اعتنایِ او نهی کرد.

من در میانِ این بلاتکلیفی و کشمکشِ «چیدن و نچیدن» سرگردانم؛ چاره‌ی این درماندگیِ من، تنها در گروِ باز شدنِ گره‌های زلفِ آن یارِ دلارام است.

وقتی شرحِ حالِ پریشانی‌ام را در نامه‌ای برایش می‌نوشتم، در پاسخ گفت: برای چیدنِ میوه‌ی وصال از باغِ من، باید ابتدا سختی و خارِ هجران را تحمل کنی.