دیوان اشعار - غزلیات

با استشمامِ بویِ خوشِ رسیدن به یار و وعده‌های او، دلِ مرده‌ی من دوباره جان می‌گیرد و روح و روانم تازه و باطراوت می‌شود.

ای سپیده‌دمِ امیدِ مشتاقان، به آن خورشیدِ زیبا و دلفریب بگو که این هواداران و عاشقان تا چه زمانی باید مانند ذراتِ معلق در پرتوِ خورشید، دورِ کویِ تو سرگردان باشند؟

ای شمعی که دلی همچون موم (نرم و گدازان) داری، از حالِ بیمارانِ عشق بپرس؛ چرا که خودِ شمع نیز بیمار است و تمامِ شب را به خاطرِ دردِ دیگر بیمارانِ عاشق، در حالِ سوختن و گداختن است.

ای ساقیِ زیبا، از آن شرابِ لعل‌گون و شیرینت، به من جرعه‌ای بنوشان؛ چرا که تمامِ عمرِ ما می‌خواران در تلخ‌کامی و دوری از تو به سر آمد.

شرابِ عشق را به هشیاران (کسانی که درگیرِ عقلِ مصلحت‌اندیش و حسابگری‌اند) مده؛ آن را به مستانِ واقعی بده، زیرا در این مجلس، قدحِ شراب به خاطرِ دست‌مالی شدن توسطِ هشیاران، خون در دل دارد و رنج می‌کشد.

نسیمِ صبا اکنون بویی از کویِ یار آورده که به جانِ من گرمی می‌بخشد؛ عاشقان و خریدارانِ این عشق، جان بر کف در کویِ تو نشسته‌اند و آماده‌ی جان‌سپاری‌اند.

برای یک تارِ مویِ تو، کسی چون سلمان (شاعر) اسیرِ بندِ تو شده است؛ می‌ترسم که بالاخره آهِ این گرفتاران و اسیران، دامنِ تو را بگیرد.