دیوان اشعار - غزلیات

هر شب با اشک چشمانم، سجاده‌ام را خیس می‌کنم (نماز می‌خوانم) و برای قد بلند و کشیده‌ی تو، از صمیم قلب دعای طول عمر می‌کنم.

من در پیچ و تاب زلف‌های کافر و بی‌رحم تو گرفتار شده‌ام؛ در اینجا مانند جنگجویی هستم که با تمام وجود با جان خودم در حال مبارزه و بازی هستم.

من کوچک‌ترین بنده‌ی تو هستم و امیدوارم که عاقبت کارم به خیر و نیکی (محمود) ختم شود؛ سال‌هاست که در درگاه تو همچون ایاز (بنده وفادار) خدمت می‌کنم.

سر من به خاک پای تو تبدیل شده است، پس بر سر من قدم بگذار تا من نیز همچون غباری که از راه رفتن تو برمی‌خیزد، به عزت و سربلندی برسم.

پیمودن این مسیر دشوار است اما راهی است که باید رفت؛ دیگران پیش از من این راه را رفته‌اند و من نیز در حال آماده‌سازی خودم برای آن هستم.

جانِ بی‌ارزش و ناخالص من، شایسته‌ی حضور در بازار خرید و فروش عشق تو نیست؛ بنابراین چاره‌ای ندارم جز اینکه آن را در کوره دل ذوب و خالص کنم.

تو صد بار مرا از درگاهت راندی، اما من همچون مگس دوباره به دور تو می‌چرخم؛ یک‌بار دیگر مرا به سوی خود بخوان تا با وفاداری و مهارتِ تمام، چون شاهبازی در کنار تو باشم.

وقتی با چشم‌هایت (غمزه) خون مرا می‌ریختی (مرا می‌کشتی)، از تو پرسیدم دلیل این کار چیست؟ گفتی: دلم برایت سوخت و اینگونه به تو لطف می‌کنم (مسکین‌نوازی می‌کنم).

از او پرسیدم که دلیل این همه ناز و قهر تو نسبت به اهل نظر (عاشقان) چیست؟ گفت: ای سلمان، من این کارها را از روی بی‌نیازی و بی‌اعتنایی بیش از حد انجام می‌دهم.