دیوان اشعار - غزلیات

از دلبستگی‌های دنیوی و خودخواهی‌ها دست بشوی و رها شو، تا من نیز از قید و بندِ وجودِ خویش رها شوم. حجاب را از چهره‌ات بردار تا اسرارِ نهانی و احوالِ درونی من آشکار گردد.

امشب دل‌های عاشقان همانند ذراتِ غبار که در پرتوِ خورشید می‌رقصند، در فضا بی‌تابی می‌کنند. ای جانِ من که مانندِ ماهِ تابان می‌درخشی، با خرامیدن و چرخیدن به سویِ من بیا.

ای نوازنده، آهنگی دل‌انگیز و سبک بنواز تا مرا با لطف و مهربانیِ خود بنوازی. ای ساقی، شرابِ معرفت را در جامِ بزرگ به من بده تا از دستِ خودت آن را بستانم.

اگر در صبحِ فردا، سرمایِ بی‌مهری در این مجلسِ گرمِ ما رخنه کند، من با آهِ سوزانِ سینهٔ خود برمی‌خیزم و آن سرمایِ صبحگاهی را خاموش می‌کنم.

دلِ من بار دیگر به گردِ لبانِ سرخ و دلخواهت می‌گردد و سرگشته است. نمی‌دانم این دل دوباره چه چیزی از جانم طلب می‌کند که این‌چنین بی‌قرار است.

من شکارِ ابروهایِ کمان‌مانندِ تو شده‌ام و اکنون نشانِ آن بر دلم نقش بسته است. ای کسی که مرا ملامت می‌کنی، تیرِ سرزنش به سویم پرتاب نکن، چرا که من به این داغِ بندگی و عشقِ سلطانِ خود افتخار می‌کنم.

ای انسانِ عاقل و مصلحت‌اندیش، نزدِ من نیا و مرا پند نده؛ چرا که من دیوانه و رند هستم. این نصیحت‌ها را به کسِ دیگری بگو که من از خود بی‌خود شده و حیرانِ محبتم.

اگر تو بر سرِ من تاجِ پادشاهی بگذاری، من غلامِ حلقه به گوشِ تو هستم و اگر پایِ مرا در زنجیرِ اسارت ببندی، باز هم اسیری هستم که گوش به فرمانِ تو دارم.

اگر سلمان در نهایتِ بی‌خودی و از خود رهاشدگی در آستانهٔ درگاهِ تو قدم نهاد، ای مدعی، بر من خرده مگیر؛ چرا که در این مقام، من تفاوتِ سر و پا را نمی‌دانم و از خویشتن بی‌خبرم.