دیوان اشعار - غزلیات

من کوچک‌ترین و حقیرترین شکاری هستم که در کمندِ زلفِ تو گرفتار شده‌ام. حال که تو ای دوست، مرا به هیچ انگاشته و به حساب نمی‌آوری، چه کار دیگری از دست من ساخته است؟

در وجودِ من جز عشقِ دوست، چیز دیگری راه ندارد. معشوقِ من همان یوسفِ زیبایی است که من نیز چون پیراهنِ یوسف، آلوده به خونِ دلِ خویش گشته‌ام تا عشق را ثابت کنم.

مشکلات و غمِ عشق از حد گذشت و همچون آبی که از سر بگذرد مرا در خود غرق کرد؛ اما اگر دوستی به من کمک کند، من نیز با تلاشی دوباره سعی می‌کنم خود را از این مهلکه نجات دهم.

جانِ من چه ارزشی دارد که بخواهم آن را در راهِ معشوق هدیه کنم؟ یا سرِ من چه قدر و قیمتی دارد که بخواهم آن را زیر پایِ این محبوبِ عزیز بیفکنم؟

به دلیلِ اندیشیدنِ مدام به تو، هیچ کسِ دیگری در نظرِ من جلوه نمی‌کند و جز سخن گفتن از وصفِ تو، حرفی بر زبانم نمی‌آید.

شور و هیجانِ عشق و تلخیِ زندگیِ مرا نادیده بگیر؛ در عوض ای پادشاهِ خوبان، بنگر که سخنِ من چقدر شیرین و دلنشین است.

اگرچه قدرتِ بدنیِ فرهاد برای کندنِ کوه را ندارم، اما به جان می‌خرم و با تمامِ وجود تلاش می‌کنم تا این بارِ گرانِ عشق را به سرانجام برسانم.

ای ساقی! شرابِ معرفت و عشق را به من بنوشان، چرا که من همچنان بر سرِ عهدِ خود با تو هستم. من کسی نیستم که پیمان و پیاله را بشکنم و از عهدِ خویش بازگردم.

ای مطرب، راهِ رسیدن به درگاهِ دوست را به سلمان نشان بده، چرا که من در وادیِ نفسِ خود گم شده‌ام و راهِ رهایی را نمی‌شناسم.