دیوان اشعار - غزلیات

سوگند می‌خورم که از درد نالم، حتی اگر جسمم مانند نی، لاغر و نزار شود. من آن نیِ توخالی نیستم که با هر نسیم و هر حرکتِ دستِ دوست، به ناله درآیم و شکایت کنم.

اگر مرا وادار به خوردنِ خونِ دل کنند، همچون جامِ شراب با چهره‌ای گشاده می‌خندم و اگر مرا سرزنش کنند، برخلاف شاخه‌ی رز که در زمان هرس کردن به شکوه می‌افتد، من سکوت می‌کنم و نمی‌نالم.

کسانی که در آسایش و غفلت به سر می‌برند، چگونه می‌توانند درد و رنجِ عاشق را درک کنند؟ تنها کسی که چون من گرفتار و پریشان‌خاطر باشد، می‌تواند حال و روزِ آشفته‌ی مرا دریابد.

می‌خواهم همچون پروانه به سوی شعله‌ی وجودت پرواز کنم، اما افسوس که آن نزدیکی و فرصتِ وصال فراهم نیست و من توان و بالِ پروازِ کافی ندارم.

عطرِ یادِ تو را شنیدم و از شدت شوقِ وصال، در حال جان دادن هستم. مدت‌هاست که بادِ شمال این عطر را برای من به ارمغان می‌آورد.

اگرچه قلب مرا شکستی و مرا در بندِ گیسوانِ خود اسیر کردی، اما با وجود اینکه مرغی با بال‌های شکسته هستم، بختِ من بسیار فرخنده است که در دامِ تو افتاده‌ام.

من همچون بلبل، صدها ورق حکایتِ عاشقی در سینه دارم، اما آن گلِ محبوب، هیچ‌گونه توجهی به این گفت‌وگوها و شکایاتِ من ندارد.

بیمارِ عشقم و بر بالینِ من کسی جز چشمانِ گریانم نیست. من نیازمندِ یاری هستم که با آبی از جنسِ مهر، آتشِ اندوهِ مرا خاموش کند.

ای سلمان، همین برای من کافی است که هر شب، طبق عادتِ همیشگیِ عبادت، یاد و خیالِ تو به سراغم می‌آید و مرا به پیشگاهِ تو می‌برد.