دیوان اشعار - غزلیات

در روز قیامت که از خواب عمیق مرگ برمی‌خیزم، تنها دغدغه و امیدم این است که با چشمانی که همچون گل نرگس به تو دوخته شده، در پیشگاه زیبایی تو حاضر شوم و به تو بنگرم.

در جایگاهی که عاشقانی که در راه عشق تو جان باخته‌اند، برای رسیدن به وصالت می‌کوشند، من در حالی که کفنم به خون آغشته است، با شور و رقص‌کنان برمی‌خیزم.

اگرچه دیگران در آتش عشق تو مانند گل، جامه بر تن می‌درند و بی‌قراری می‌کنند، اما من مانند سوسن که زبان‌های فراوان (گلبرگ) دارد اما ساکت است، با زبان گویا به ستایش تو مشغول خواهم بود.

وقتی مُردم و به خاک تبدیل شدم، همچون نسیم سحرگاهی بر مزار من گذر کن؛ تا از عطر حضور تو، دوباره زنده شوم و با شور و شوق از دل خاک برخیزم.

من عمر خود را در راه عشق تو مانند شمع با سوختن و گداختن به پایان می‌برم؛ من مانند دود نیستم که بی‌ارزش و ناپایدار باشد و به سرعت از بین برود.

گمان مبر که سختی‌های روزگار و بی‌وفاییِ زمانه باعث شود که من از آستانه درگاه تو دست بکشم و از این خاک که مأوای من است، دل بکنم.

ای ساقی، از مستی و خمارِ شب گذشته، سنگین‌سر و بی‌حالم؛ جامی از شرابِ معرفت به من بده تا از این رنج و خستگیِ سنگین رها شوم و جان بگیرم.

سلمان قصد دارد که یکی دو روز دیگر سجاده عبادتِ ظاهری را کنار بگذارد و با عزمِ راسخ، راهیِ کوی مغان (مرکز حقیقت و بی‌خودی) شود.