دیوان اشعار - غزلیات

از زیبایی چهره‌ تو که مانند گلستان است، چشمانم از حسرت و رنج (مانند خار) پر شده است و از رفت و آمد در کوی تو، دلم پر از گرد و غبارِ خاکِ راهت (نشانه فروتنی و افتادگی) گشته است.

از همان روز نخستِ پیمانِ ازلی (روز الست)، از مستیِ چشمان تو سرمست شدم و هر سردرد و گرفتاری که در زندگی دارم، ریشه در همان مستیِ ابتدایی دارد.

من به خاطرِ چشمانت بیمار و به خاطرِ موهای پریشانت، آشفته‌حال هستم؛ این هر دو حالتِ پریشانی و بیماری، یادگاری از سوی توست که با جان و دل نگه می‌دارم.

گفتی که من وفا ندارم؛ لطفا این تهمت را نزن، اما در مورد باقیِ عیب‌هایی که به من نسبت می‌دهی، من در برابر تو بسیار خاکسار و فروتن هستم و می‌پذیرم.

من طاووسِ باغِ قدس و ملکوت هستم، نه جغدِ این خرابه (دنیا)؛ جایگاهِ اصلیِ من آنجاست، پس در این دنیای مادی چه کار دارم و چرا باید اینجا بمانم؟

اگر من هیچ دارایی و سرمایه‌ای ندارم، از این بی‌چیزی خجالت نمی‌کشم؛ مگر نه اینکه همین که عشقِ تو در سر من است، برای بزرگ بودنِ من کافی است؟

در سینه خود گنجی از عشقِ تو پنهان کرده‌ام و در چشمانم از خیالِ روی تو، باغی از بهار ساخته‌ام.

دل را در راهِ عشق از دست دادم و حالا اشک می‌ریزم؛ از بس که دل و دیده هر دو با هم یاری نکردند، اکنون در کنارم (یا دامنِ لباسم) خونِ دل جاری است.

تو فرمودی که سلمان نزد من از یک سگ هم کمتر است؛ آیا این بدان معناست که من نزد تو چنین اعتباری دارم؟ (یعنی آیا واقعاً مرا تا این حد کوچک می‌بینی؟)

اگرچه دست‌های تو به خونِ من رنگین شده است (یعنی مرا به کشتن داده‌ای)، اما آیا ممکن است که من هرگز از تو دست بکشم و عشقِ تو را رها کنم؟