دیوان اشعار - غزلیات

در دوری تو، همچون شمعی در حال سوختنم و اشک از چشمانم جاری است؛ در طول روز به خاطر دوری‌ات گویی مرده‌ام و شب‌ها را با بی‌خوابی و رنج سپری می‌کنم.

من امروز همچون قطره شبنمی هستم که از هوا به کوی تو افتاده‌ام؛ ای خورشید من، بیا و مرا از روی این خاک بلند کن و به خود نزدیک گردان.

من نقشِ کمانِ ابروی تو را در محراب عبادت می‌بینم، وگرنه من کسی نیستم که در برابر هر چیزی یا هر کسی سر فرود آورم و تعظیم کنم.

چشم من برخلاف بخت و اقبالم همیشه بیدار است؛ ای کاش بخت و اقبال من نیز به اندازه چشمانِ شب‌زنده‌دارم، هوشیار و یاری‌گر می‌بود تا به مراد می‌رسیدم.

عشقِ یار به من جان بخشید و زندگی داد؛ اکنون آرزو دارم که این جان را در راهِ همان کسی که آن را به من هدیه کرده است (یعنی با فدا کردن جان در راهِ عشق)، تقدیم کنم.

معشوقِ بلندبالای من همچون درختی سایه‌گستر بر کار همه سایه می‌افکند و پناهشان است؛ اما من چنان ضعیف و بی‌مقامم که هیچ کاری از دستم برنمی‌آید که بتوانم برای کسی پناه و سایه باشم.

اگرچه مقام و منزلت من همچون سایه، در کنار تو ناچیز و پست شده است، اما برای من همین سربلندی و افتخار کافی است که افتاده و خاکسارِ درگاهِ تو هستم.