دیوان اشعار - غزلیات

دیشب مانند ماهِ نو که از نظر پنهان می‌شود، از منیت و خودخواهی فاصله گرفتم و به خلوتِ درون رفتم؛ به همین دلیل، به چنان مقامی رسیدم که در کنارِ خورشیدِ حقیقت قرار گرفتم.

دریافتم که عقلِ مصلحت‌سنج، سست و ناپایدار است و در مقابل، روح و جان، گوهری گران‌بهاست؛ از این رو، زیبایی‌های ظاهریِ دنیوی (سرو) را رها کردم و به سویِ جایگاهِ روحانی و باغِ بهشتیِ عشق گام نهادم.

پیش از این، تنها در پیِ نورِ عشق می‌گشتم و مانندِ پروانه‌ای ناتوان بودم، اما دیشب بی‌پروا به سویِ یار رفتم و با جان‌نثاری، مانندِ شمعی که در شبستان روشن است، هستیِ خود را در راه او سوزاندم.

من در دریایِ خودخواهی غرق و در زندانِ هوایِ نفس محبوس بودم؛ اما از این حصار بیرون آمدم و همان‌طور که یونس از شکمِ ماهی و یوسف از زندان رهایی یافتند، من نیز از بندِ نفسِ خویش آزاد شدم.

به خاطرِ ناتوانی در برابرِ رایحهٔ خوشِ حضورِ یار، نیمه‌شب بیدار شدم و با تمامِ شوق و بیقراری، مانند نسیمی که وزان به سوی کوی او می‌رود، لرزان و شتابان به راه افتادم.

معشوق به من گفت که جان و سرت را می‌طلبم؛ من نیز با کمالِ میل تسلیم شدم و سراپا سر گشتم و همچون گویی که در دستِ بازیگرِ عشق است، سرگشته و غلطان به سوی او شتافتم.

برای اینکه گلِ وجودِ یار در خلوتِ شب باز شود و از من استقبال کند، با تمامِ وجود و با کمالِ فروتنی، از سر تا پای در راهِ او به خدمت و کرنش مشغول شدم.

هنگامی که به سویِ کویِ یار می‌رفتم، نامم «سلمان» (به معنایِ سالم و در بندِ خویش) بود، اما با این سفرِ عارفانه و رسیدن به این مقام، از آن سویِ حقیقت، به پادشاهی و بزرگیِ «سلیمان» دست یافتم.