دیوان اشعار - غزلیات

هر تیرِ بلایی که از جانب تو به جان من می‌نشیند، چنان لذت‌بخش است که نمی‌توانم بگویم چقدر آرامش‌بخش و گوارا برای روح و جان من است.

حتی اگر فرض را بر این بگذارم که هرگز به دولتِ دیدارِ تو نمی‌رسم، همین که از آن دست و کمانِ تو تیری (دردی) به سویم پرتاب شود، برای من غنیمت است.

من چه جایگاهی دارم که توقعِ دیدنِ روی تو را داشته باشم؟ برای من همین بس که آه و ناله و فریادِ من، هرچند ضعیف، به کوی تو راه می‌یابد.

من همچون بلبلی در باغِ زیبایی‌های توام؛ اگر به خودِ گل (وصالِ کامل) دسترسی ندارم، همین که رایحه‌ای از آن به مشامم برسد، مرا بس است.

هرگز از این عشق و سودای تو دست برنمی‌دارم؛ نصیحت کردنِ دیگران چه فایده‌ای دارد؟ حتی اگر بدانم که هیچ بهره‌ای از وصلِ تو به من نمی‌رسد، باز هم عاشق می‌مانم.

ناله‌ام به سویت آمد تا شرحِ حالِ دلم را به تو بگوید و بلافاصله پس از آن، اشک‌های جاریِ من نیز از پیِ آن می‌آیند تا گواه آن ناله‌ها باشند.

رازِ سر به مُهرِ زلفِ پیچ‌درپیچِ تو را نمی‌توانم بر زبان بیاورم؛ چرا که به محضِ آنکه بخواهم آن را بگویم، دیگران زبانم را می‌کشند (و مرا از گفتن منع می‌کنند یا مجازاتم می‌کنند).

به دلیلِ دوری از تو، حتی یارایِ نفس کشیدن ندارم؛ چرا که آن دم و نفسی که می‌کشم، از شعله‌ی شوقی است که از قلبم تا دهانم زبانه می‌کشد و مرا می‌سوزاند.

ای سلمان، چگونه می‌توانی حالِ دلِ خود را از معشوق پنهان کنی؟ در حالی که حکایتِ عاشقی و سوز و گدازِ تو اکنون بر سرِ زبانِ تمامِ مردمِ جهان افتاده است.