دیوان اشعار - غزلیات

آرزوی همیشگی من این است که جامِ شرابِ بوسه از لب‌های آن محبوب، همواره با من باشد؛ این عشق و اشتیاق چنان در عمق وجودم ریشه دوانده که هرگز از سرم بیرون نخواهد رفت و با وجود ملامت دیگران، آن را آرزویی بیهوده نمی‌دانم.

همان‌طور که ظرفِ شراب جز شراب، چیزی را در خود نمی‌پذیرد، قلب من نیز تنها جایگاهِ عشقِ اوست؛ من همچون صراحی که فقط در برابر جام سر خم می‌کند، در برابر هیچ‌کس جز معشوق، سر تعظیم فرود نخواهم آورد.

اگر در حالی که یادِ او در دل دارم، شراب بنوشم، آن شراب بر من حلال و گوارا است؛ اما اگر نسیمی بر من بوزد که بویِ عطرِ او را به همراه نداشته باشد، آن نسیم برای من بی‌ارزش و حرام است.

من در جستجوی عطرِ دل‌انگیزِ محبوب، گاهی به مسجد می‌روم و گاهی به کلیسا؛ چنان از آن رایحه سرمست و بی‌قرار شده‌ام که دیگر تفاوتی میان این دو مکان نمی‌بینم و نمی‌دانم کدام یک را بر دیگری ترجیح دهم.

اگر نشانی از محبوب را در کلیسا بیابم و آن مکان را برتر از مکان‌های مذهبیِ خودمان ببینم، به سوی کلیسا روی می‌آورم و دیگر هیچ‌گاه به آن مقام و مکانِ قبلی باز نخواهم گشت.

ای ساقی، من در راه عشق پخته و آزموده شده‌ام و حقیقتِ مستی را درک کرده‌ام؛ شرابِ آگاهی را به کسانی که هنوز در عشق ناپخته‌اند بده تا مسیرِ ناتمامِ آنان در عاشقی تکمیل شود.

زاهدانِ خشک‌مغز و بی‌احساس را در محفلِ عاشقان و رندان چه جایگاهی است؟ این مجلس، خلوتی مخصوصِ اهلِ دل است و تحملِ حضورِ افرادِ عامی و ظاهر‌بین را ندارد.

اگر دیگران نگرانِ حفظِ نام و نشان و آبرویِ دنیوی خود هستند، برای عارفان، آن نام و اعتبارِ ظاهری، ننگ محسوب می‌شود و آنچه مردم ننگ می‌پندارند، برای عارفان افتخار و نامِ نیک است.

دشمنان به من می‌گفتند که رسیدن به خواسته محبوب، همان بدبختی و ناکامیِ توست؛ اما سرانجام سلمان با وجودِ مخالفت‌های دشمنان، به آرزویِ خود رسید و کامروا شد.