دیوان اشعار - غزلیات

ای محبوبِ بسیار عزیز و جانِ من که تنها آرزوی قلبِ منی؛ اشتیاقِ من پیوسته به سوی توست و اشتیاقِ تو نیز به سوی قلبِ من روانه است.

دلِ من برای رسیدن به آرزویِ دیدارِ تو، حاضر است جانش را فدا کند؛ و چه افسوس و دریغی بزرگ‌تر از این خواهد بود اگر تو به این آرزویِ قلبیِ من پاسخی ندهی.

من سرِ دلم را مانندِ غنچه‌ای که گلبرگ‌هایش را محکم بسته است، با صدها گره (از اسرار) پوشانده‌ام تا شاید بویِ رازِ عشقِ تو از عطرِ دلِ من به مشام برسد.

من به یادِ تو، جانم را به دستِ بادِ صبا می‌سپارم؛ چرا که بادِ صبا عطرِ دل‌انگیزِ زلف‌هایِ پر پیچ و تابِ تو را که بویِ عطرِ دل است، برایم به ارمغان می‌آورد.

زمانی که چشمِ ظاهرم، زیباییِ رویِ تو را دید، از دیدنِ «رویِ دل» (بصیرتِ باطنی) غافل شد؛ چرا که نمی‌توان در حالی که محوِ تماشایِ چهره‌یِ فریبایِ دوست هستی، به تماشایِ حقیقتِ دل نشست.

من دیگر به دیده‌یِ دلم اعتماد نمی‌کنم؛ زیرا بر اثرِ اشک‌های فراوانی که از چشمانم جاری است، ظرفیتِ دلم (سبویِ دل) هیچ‌گاه به درستی ساخته نمی‌شود و همیشه شکسته و ناکامل است.

ای سلمان، اگر تو حقیقتاً از اهلِ دلی (عاشقِ واقعی)، دیگر نامِ «دل» را بر زبان نیاور؛ چرا که وظیفه و کارِ تو در این راه، فقط جان دادن و فداکاری است، بدون اینکه نیازی به حرف زدن و ادعا کردن باشد.