دیوان اشعار - غزلیات

عقلِ تحلیل‌گر و پریشان‌گو، جز دردسر و سردرگمی چیزی برایم ندارد؛ ای کاش جامی از باده‌ی معرفت به دست می‌آوردم تا هم از روشنایی آن بهره‌مند شوم و هم از قید و بندِ تمامِ جهان رهایی یابم.

ای نسیمِ معطرِ صبحگاهی، چراغِ سحر را روشن کن تا این بادِ تند و آشفته‌کننده‌ی ذهن که مانندِ شعله‌ی چراغ بی‌قرار است، آرام گیرد.

مهر و محبتِ تو در دل و بر زبانِ من جاری است؛ شور و عشقِ تو در سرم می‌پیچد و شمیمِ حضورِ تو در جان و روحم حس می‌شود.

این ناله‌ها فرستاده‌ی دلِ من است که به سوی تو می‌آید؛ اگر آن را بپذیری که لطف کرده‌ای، و اگر نپذیری نیز تو حاکم و صاحب‌اختیاری، زیرا وظیفه‌ی فرستاده، تنها رساندنِ پیام است.

این سخنانِ پرشور و گرمِ من، ریشه در احوالاتِ درونی‌ام دارد؛ چرا که ناله‌ای که از دلی داغ‌ندیده برآید، فاقدِ سوز و گدازِ واقعی است.

آن نگاهِ خیره‌ی گلِ نرگس به راه، بیهوده نیست و آن غوغا و آوازِ بلبل در باغ نیز بی‌دلیل نمی‌باشد؛ هر پدیده‌ای در طبیعت، زبانِ خاصِ خود را دارد و برای مقصودی تلاش می‌کند.

ای سلمان، اشعارِ تو برایِ دلِ عارفان مایه‌ی قوت و غذایِ روح است؛ پس زنهار که این گوهرهای گران‌بها را پیشِ نااهلان و کوته‌فکران نریزی.