دیوان اشعار - غزلیات

چرا مدام به من می‌گویی که شب را با یادِ تو تا صبح روشن نگه دارم (مثل شمع بسوزم)؟ من خود حیرانم که آیا اصلاً توان آن را دارم که تا سپیده‌دم دوام بیاورم و زنده بمانم یا نه.

رشته‌ی عمرم به پایان رسیده و دیگر هیچ رمقی برای ادامه باقی نمانده است؛ از این‌رو، دیگر هیچ راه چاره‌ای جز تسلیم در برابر مرگ (مانند شمع که خاموش می‌شود) نمی‌شناسم.

من دوباره سرنوشت و اختیارِ خود را به دستِ دوست (معشوق) می‌سپارم؛ اگرچه می‌دانم که او مرا خواهد کشت، اما با آگاهی کامل به سوی این پایان می‌روم، درست مثل شمعی که سوختن را می‌پذیرد.

غم و اندوه چنان بر من غلبه کرده که گویی سیلابِ اشک از سرم گذشته است؛ من تمام شب با چشمان اشکبار و چهره‌ای گداخته، ماجرایِ دردناکِ زندگی‌ام را بازگو می‌کنم.

امشب همچون ظرفِ آتش (مجمر) دامنِ تو را رها نخواهم کرد؛ اگر حتی با بی‌اعتنایی بخواهی مرا از خود برانی، من همچون شمع، جانِ خود را به پایت نثار می‌کنم.

پاهایم را در بند و گردنم را در زنجیرِ عشقِ تو اسیر کرده‌ام؛ اگر قصدِ کشتنِ مرا داری، دیگر درنگ نکن و بیا و این جانِ ناچیزِ مرا مانند شمع خاموش کن.

اگر قرار باشد سرم را از تن جدا کنی، از حکم تو روی برنمی‌گردانم و اگر بند و زنجیر بر پایم بنهی، با کمال میلِ در بندِ فرمانِ تو می‌مانم، درست همان‌طور که شمع بی هیچ اختیاری در تسلطِ دستِ تقدیر است.

از دودِ ناشی از سوختنِ من دوری کن؛ چرا که من هر شب تا صبح در کنجِ محرابِ عبادت و عشق، در حال سوختن و گریستن هستم.

سرانجام بر من رحم کن، چرا که لحظاتِ مرگم فرا رسیده است و بر بالینِ من، جز شعله‌ای که دشمنِ جانِ من است (و مرا نابود می‌کند)، هیچ‌کس برای دلداری حضور ندارد.

مدعی و رقیب به کنایه می‌گوید که «سلمان، او (معشوق) فقط با وعده‌های پوچ تو را فریب می‌دهد»؛ به او بگو که بگذار فریبم دهد، چرا که من از شدتِ عشقِ او، پیش از این مرده‌ام.