دیوان اشعار - غزلیات

عشق و شوریدگی تو، تمام دارایی من یعنی صبر، دل و دینم را به غارت برده است؛ اما کسی که در این راه چیزی برای باختن ندارد، دیگر چه ترسی از غارت‌شدن و یغمای سرمایه‌اش خواهد داشت؟

اگر هنوز دل و جانی در سینه داشتم که دلباخته‌اش باشم، قطعا آن را نثار تو می‌کردم؛ اما افسوس که دل و جانم پیش از این به دست تو رفته است.

سرانجام روزی نام و نشان من از صفحه روزگار پاک خواهد شد، اما آنچه از من باقی می‌ماند و محو نمی‌شود، اثر و یادگارِ عشقِ توست که در دلم نشسته است.

هر قلبی لیاقتِ پذیرشِ عشق را ندارد؛ چرا که نشانه‌یِ صدقِ یک عاشق، چهره‌ی اوست که گویای راستی و اخلاصِ درونِ اوست و اگر کسی بی‌اخلاص باشد، در چهره‌اش هویداست.

خیالِ روی تو باعث شد که خوابِ آرام از چشمانم ربوده شود و از همان روزی که در بندِ خیال تو گرفتار شدم، دیگر روی آسایش و آرامش را به خود ندیدم.

دامنِ تو را می‌گیرم و با التماس و کشمکش سعی می‌کنم تو را نگه دارم تا مبادا از کنار من و غمِ من بگذری و بی‌اعتنایی کنی.

عجب و شگفتی در این است که در مجلس گل‌ها، گلِ زیبا را زیرِ شاخه‌های شمشاد می‌نشانند، اما تو را که از هر گلی زیباتری، در جایگاهی برتر از همه قرار می‌دهند.

دلِ من چرا باید این‌چنین سرگردان و در پیِ بادِ صبا باشد؟ چرا که در پیِ بوی خوشِ گره‌های زلفِ تو که بویی خوشبو چون عنبر دارد، روان است.

چه کسی می‌تواند خبرِ آمد و رفتِ نسیمِ سحر را داشته باشد؟ نسیمی که از کنارِ زلفِ تو می‌گذرد و با بوی خوشِ آن، رسوا می‌شود.

غمِ عشقِ تو خونِ دلم را به خوشی می‌آشامد؛ گویی چشمانِ من، آن خونِ جاری از دل را با اشک‌هایم صاف و تصفیه کرده و به صورت خون‌بار بیرون می‌ریزد.

کسی که امروز حتی برای یک لحظه در خلوت با تو نشست و تو را دید، دیگر به ندرت آرزوی رفتن به بهشت را در فردایِ قیامت خواهد داشت.

دلِ من در سیاهیِ زلفِ تو که چون شبِ تیره است، گم شده و راه را نمی‌یابد؛ با روشن کردنِ چراغِ چهره‌ات، راه را به من نشان بده.