آی واژه - سلمان ساوجی - دیوان اشعار

نداشت این دل شوریده تاب سودایش سرم برفت و نرفت از سرم تمنایش

به نرد درد چو وامق نبود مرد حریف هزار دست پیاپی ببرد عذرایش

کسی نتافت از و سر چو زلفش از بن گوش سیاه روی درآمد فتاد و در پایش

غمش ز جای خودم برد و خود چه جای من است که گر به کوه رسد، برکند دل از جایش

رخ مرا که برو سیم اشک می آید بیان عشق عیان می شود ز سیمایش

نهفته داشت دلم راز عشق چون غنچه هوای دوست دمش داد و کرد رسوایش

دل مرا که امروز رنجه داشت چه غم دلم خوش است که خواهد نواخت فردایش

همه امید به آلا و رحمتش دارد وجود من که ز سر تا بپاست آلایش

گناهکار و فرومانده ام ببخش مرا که هست بر من بیچاره جای بخشایش

سواد هستی سلمان ز روی لوح وجود رود ولیک بماند نشان سودایش

دیوان اشعار - غزلیات