دیوان اشعار - غزلیات

دل آشفته و بی‌قرار من، تابِ تحملِ اشتیاق و سودایِ عشقِ تو را نداشت. در این راه، عقل و هوش از سرم پرید و آن را از دست دادم، اما با وجودِ رفتنِ عقل، آرزوی وصال تو هرگز از دلم بیرون نرفت.

در بازیِ عشق که همچون نرد، پر از درد و رنج است، من همچون «وامق» (عاشقِ نامدارِ ادبِ فارسی) حریفِ قدرتمندی نبودم و پیاپی در این نبرد، عذر و بهانه‌هایِ شکستِ خود را نشان دادم.

هیچ‌کس نتوانست از او روی برگرداند، درست مانندِ زلف که از بنِ گوش جدا نمی‌شود و بر آن می‌تابد؛ من نیز که به خاطرِ گناهانم روی‌سیاه و شرمگین بودم، به درگاهش آمدم و به پایش افتادم.

غمِ عشقِ تو، مرا از جایگاهِ آرامش و صبرِ خودم بیرون برد؛ و اصلاً چه جایگاهی برای من باقی مانده است؟ چرا که این غم چنان سنگین است که اگر به کوه برسد، آن را از ریشه می‌کند و از جای برمی‌کند.

بر رخسارِ من که اشکی نقره‌گون جاری است، نشانه‌ی عشقی بزرگ آشکار است. در حقیقت، این چهره و سیمایِ من است که رازِ درون و شدتِ عشقم را برملا می‌کند.

دلِ من رازِ عشق را مانند غنچه‌ای بسته، پنهان نگاه داشته بود، اما نسیمِ هوایِ دوست به آن وزید و دمش (نفسش) باعث شد که آن غنچه بشکفد و رازِ من رسوا شود.

اگر امروز دلم از بی‌مهریِ او رنجیده، غم و اندوهی به دل راه نمی‌دهم؛ زیرا به این دلم خوش است که در آینده، او به من لطف خواهد کرد و مرا خواهد نواخت.

وجودِ من که از سر تا پا آلوده به خطا و گناه است، تمامِ امید و تکیه‌گاهش به نعمت‌ها و رحمتِ بیکرانِ پروردگار است.

من گناهکار و درمانده هستم، پس مرا ببخش؛ چرا که برای کسی همچون منِ بیچاره، تنها اینجا (درگاهِ تو) جایگاهِ امید به بخشایش است.

هستیِ سلمان نیز همچون نوشته‌ای بر لوحِ وجودِ عالم، سرانجام پاک خواهد شد، اما نشانِ عشق و سودایِ او برای همیشه باقی خواهد ماند.