دیوان اشعار - غزلیات

ما در برابر تو چنان خوار و فروتن شده‌ایم که گویی سرهایمان را زیر پایت افکنده‌ایم و از شدت احساس تقصیر و کوتاهی در انجام وظایف عاشقی، سرمان را به نشانه شرمساری پایین انداخته‌ایم.

چشمانِ کماندارِ تو، مرا همچون تیری به سوی خویش کشید و پرتاب کرد، آن هم پس از آنکه خودِ من با اختیار و اراده‌ام، خویشتن را از تیردانِ امن و آرامش خارج کردم و در معرضِ آسیب قرار دادم.

ای کسی که کمرِ همت برای آزارِ منِ درویش‌مسلک بسته‌ای، تو را به خدا سوگند که بیش از این، دلِ خسته و بیچاره‌ام را با کوچک‌ترین بی‌مهری آزار مده.

من به تو دل‌بسته‌ام و شورِ عشق تو را در سر دارم، چرا که لبانِ نمکین و دلربای تو، حقِ بزرگی بر گردنِ جگرِ زخم‌خورده و رنج‌دیده‌ی من دارند.

ای ساقی، تردید به خود راه مده و شراب را به من بده؛ چرا که من دیگر هیچ منطق و مصلحت‌اندیشی با عقلِ سرد و حسابگر ندارم و آن را کنار گذاشته‌ام.

ای جانِ من، لحظه‌ای به سوی من بیا و از کنارم بگذر که از دردِ دوری تو در حال مرگ هستم؛ چرا که آدمی نمی‌تواند بیش از این بدونِ جان و دنیای خود (که تویی) زنده بماند.

بازگرد که من بر اثرِ عشقِ تو از پا افتاده‌ام و غیر از خیالِ تو، هیچ‌کس (نه بیگانه و نه خویشاوند) به عیادت یا سراغ من نمی‌آید.

عاشقانِ حقیقی، طمعی به تاجِ پادشاهی ندارند، چرا که آنان بالاترین تاج یعنی خاکِ کفِ پای تو را بر سر خود دارند.

به معشوق گفتم که حاجت دلم را روا کن، پاسخ داد: لب‌هایم دست‌یافتنی نیست. ای سلمان، از پیِ کامجویی از این لب‌های شیرین دست بردار، که هر که طالبِ این شهد باشد، باید ستمِ نیشِ آن را نیز تحمل کند.