دیوان اشعار - غزلیات

دیشب در حالی که فریادزنان و با شوری وصف‌ناپذیر به درِ میخانه رفتم، می و شرابِ درون آن، با شنیدنِ صدایِ ناله‌یِ عاشق، به هیجان و جوش‌وخروش آمد.

آن شخصِ مدعی و ریاکار که با دیدنِ جوششِ می، رویش را برگرداند، وقتی نوایِ حزینِ چنگ را شنید، انگشت در گوش نهاد تا آن نغمه‌یِ الهی به گوشِ جانش نرسد.

رندِ خرابات‌نشین، جامی از شرابی گران‌بها و ناب به دستم داد که هر کس قطره‌ای از آن را بنوشد، دیگر هرگز به عقلِ دنیوی و هوشیاریِ معمولِ خود بازنمی‌گردد.

ای نوازنده و مطربِ مجلس، با آن سیم‌هایِ ابریشمی سازت، چنان بنواز که ما را به وجد آوری تا جامه‌هایِ زهد و پشمینه‌هایِ ریاییِ خود را پاره کنیم و از بندِ ظاهرپرستی برهیم.

کسی که از ازل و پیش از آفرینشِ جهان، از این شرابِ الهی نوشیده است، در روزِ رستاخیز نیز همان نشانه‌یِ مستی را بر دوش دارد و در شمارِ عاشقان محشور می‌شود.