دیوان اشعار - غزلیات

اگر تن آدمی می‌تواند هم‌نشینی و سنگینیِ لباس را بر خود تحمل کند، پس چرا این بارِ سنگینِ عشق، ناگهان بر گردنِ آن افتاده است و او را بی‌قرار کرده است؟

چه کسی به آغوشِ دیگری دست انداخت و چه کسی این نزدیکی را به دست آورد؟ در هر صورت، نزدیکی به یار همچون پیراهنِ او بودن، بزرگ‌ترین سعادت و دولت است.

من در آتشِ عشقِ تو همچون عود می‌سوزم و از خودِ سوختن ترسی ندارم؛ ترسِ من تنها از این است که مبادا دودِ آهِ من، دامنِ تو را آلوده کند و تو را برنجاند.

توانِ صبرِ من همچون کوهی استوار بود، اما عشقِ تو چنان قدرتی دارد که آن را مانند کاه خرد کرد و خرمنِ صبر مرا به باد داد.

عاشق با هر دم از شوقِ تو، جانِ خویش را همچون جامی خالی می‌کند و می‌بخشد، و ساقی (معشوق) دوباره روحی تازه در کالبدِ او می‌دمد.

اگر حاجی در مسیرِ سفرِ خود، کویِ یار را بیابد، از کعبه و حرم روی برمی‌گرداند و دیگر پیراهنِ احرامِ او برایش اهمیتی ندارد.

دل به دنبالِ راهی بود تا پنهانی به سویِ یار بازگردد؛ معشوق نیز انگشت بر چشمانِ او نهاد و راهِ روشنِ دیدن و نگریستن را به او نشان داد.

من همچون غباری در راهِ تو هستم و تو مانند آبِ حیات و زندگی‌بخش؛ خدا را شکر می‌کنم که به واسطه‌ی این فقر و تواضع، دیگر «من» و خودخواهی در ذهنم جایی ندارد.

تو به دنبالِ یاری؟ او هم‌اکنون همراه و رفیقِ توست و در کنارت راه می‌رود. پس برخیز و همچون سلمان (با شجاعت و دلیری)، آغوشِ وصال را بگشا و دست در گردنش انداز.