دیوان اشعار - غزلیات

معشوق چنان در مستی زیبایی خویش غرق است که از جهان پیرامون خود بی‌خبر مانده است؛ پس چگونه ممکن است از حال و احوال دلِ عاشقانِ خویش آگاه باشد؟

هرچند معشوق یادی از من نمی‌کند، من همچنان مشتاق و در پیِ او هستم. به یاد دارم که تمام جهانیان مانند من، تشنه و مشتاقِ دیدارِ او هستند.

من با جان و سرِ خویش عهد بستم که هرگز از کوی او دور نشوم؛ پس حتی اگر در این راه جانم برود، از عهد و پیمانی که با او بسته‌ام، بازنخواهم گشت.

حتی اگر تمامِ گلبرگ‌های گل‌ سرخ و لاله را به اوراق و صفحات کتابی بدل کنند، باز هم گنجایش آن را ندارد که زیبایی و اوصافِ رخسارِ تو را در آن بنویسند.

ای دل، عشق مانند زهرِ گوارایی است که هیچ پادزهری ندارد. پس آن زهرِ کشنده را با جان و دل بپذیر و هرگز به دنبال پادزهر و رهایی از آن مباش.

با توجه به چنین لطافت و زیباییِ بی‌حدی، نمی‌توان به او لقب انسان داد؛ تنها می‌توان گفت که او از نظر اخلاق و منش، فرشته‌خو است.

مردم به من می‌گویند که سلمان، این سخنان عاشقانه را پنهان کن و از عشق مگو؛ اما چگونه می‌توانم آن را بپوشم در حالی که آوازه آن به گوشِ تمامِ جهانیان رسیده است؟