دیوان اشعار - غزلیات

ای نسیم صبا، برخیز و به محله‌ی دلبر ما برو و از حالش جویا شو. جان من در آنجاست، پس از حال و روزِ جانِ من در آن مکان پرس‌وجو کن.

آرام و آهسته نزد او برو و در مورد من که جانم از شدت عشق بیمار است، با صدایی بسیار ملایم و با زبان خودت از او درباره وضعیت من پرس‌وجو کن.

آن چشمانِ خمار و زیبایِ معشوق که همچون نرگسی نیمه‌خوابیده است و ابروانش بالای آن قرار دارد، اکنون در خواب است. حالِ بیمارانِ عشق را از دلِ ناتوان و بی‌قرارِ من بپرس.

حتی معشوقِ بلندبالای ما که قامتی همچون سرو دارد نیز گویا دچار اندک ناخوشی و دگرگونی در مزاج شده است. به او بگو بیاید و از حال و روزِ بوستانِ ما (که همان تن و جانِ عاشق است) بپرسد.

ای طبیب! رنگِ زردِ چهره‌ام رنجِ درونی‌ام را آشکار کرده است. به رنگِ رویم نگاه کن و از آن دردِ پنهانی که مرا در خود گرفته، پرس‌وجو کن.

من همچون شمع، سری برافراشته دارم بدون آنکه دردی در سر داشته باشم، اما داستانِ سوختن و پریشانیِ مرا باید از اشک‌های روان و جاریِ من بپرسی.

کارِ ما عشق‌ورزی است و در این میان عقل سعی می‌کند دخالت کند. از خودت بپرس که عقل در میانِ داستانِ عاشقانه ما چه جایگاهی دارد و چه کاری می‌تواند انجام دهد؟

اینکه می‌پرسی چرا سلمانِ شاعر، جان و جهانش را در راهِ این عشق باخت؟ فقط یک بار از همان جان و جهانی که محبوبِ من است، درباره علت آن بپرس تا بدانی.