دیوان اشعار - غزلیات

من پیامی دارم که نیاز به قاصدی سریع و خوش‌بو (مشکین‌نفس) دارد؛ ای نسیم سحر، تو که این‌قدر آهسته حرکت می‌کنی، برخیز که انجام این کار تنها در توان توست.

من نزد خورشیدِ وجودِ تو کاری دارم، اما غیر از صبح کسی نمی‌تواند چنین تابش و درخششی داشته باشد؛ چه کسی جرئت دارد در برابر فروغ خورشید تو، ادعای بودن کند یا نفسی برآورد؟

ای نسیم صبحگاهی، از آن محفلی گذر کن که در آن، روشنایی شمعِ وجودِ محبوب چنان است که خورشید از نور آن کسب روشنایی می‌کند و در برابرش بی‌فروغ است.

به آن یارِ ماه‌رو بگو که آن شخص (عاشق) گفت: از اندوه دوری تو فریادِ من به آسمان برخاسته است؛ ای ماه‌روی من، به دادم برس و این ناله را بشنو.

من همچون چشمانِ بیمار و ناتوانِ تو، از حال رفته‌ام و هیچ‌کس جز خیالِ ابروانِ تو به بالینِ من نمی‌آید.

بارها جانم از شدت اشتیاق برای دیدنِ روی تو، قصد پرواز و رفتن از کالبد کرد، اما یادِ گیسویِ تو همچون عاملی بازدارنده، او را دوباره به این دنیا بازگرداند.

در هر دو عالمِ دنیا و آخرت، تنها یک خواسته دارم و آن دیدارِ روی توست؛ جانم در حال رفتن است اما این آرزو از جانم بیرون نمی‌رود.

من مدام قاصدی (هدهد) برایت می‌فرستم و جانِ من که چون طوطیِ خوش‌سخن است، از حسادتِ این قاصد، خود را به در و دیوارِ قفس می‌کوبد.

من همچون بازِ شکاریِ دست‌آموز، اختیارم در دستِ توست؛ می‌خواهی مرا همچون بازی قدرتمند نزد خود نگه دار یا همچون مگسی بی‌مقدار از خود بران، که هر دو در اختیار توست.

ای گلِ خندان و ای سرچشمه‌ی حیات، سلمان از خاری و خس که کمتر نیست؛ پس دامنِ خود را از من دور مکن و بر این عاشقِ کوچک، رحم کن.