دیوان اشعار - غزلیات

اینک چرا بیهوده بر درِ مسجد می‌کوبی؟ درِ میخانه (مقام عشق و معرفت) گشوده است. با شهامت و مردانگی گام در این راه بگذار و از خودِ کاذب و منیّت خود دست بشوی.

با حالی از بی‌خودی و مستی به درگاهِ جانان (میخانه) روی آور، چرا که عاشقانِ پاک‌باخته و رسته از قیدِ خویش، به اهلِ زهد و تظاهر اهمیت نمی‌دهند.

تا زمانی که خرقه تظاهر و زهدِ خود را به شرابِ آگاهی و رنجِ عشق آلوده نکنی، نمی‌توانی همچون ظرفِ بلورینِ صراحی، شایستگیِ بندگیِ خالصانه در برابرِ معشوق را داشته باشی.

ما اسیرانِ عشقِ زیبارویانِ دنیای معنا هستیم و چه عیش و شادمانی از این والاتر! ما در کویِ اهلِ معرفت، از هر تعلقی تهی هستیم و این خود بالاترین نعمت و بزرگی است.

در بلندایِ مقامِ یقین، حقیقتِ کعبه و بتخانه یکی است؛ پس در این راهِ پرپیچ و خمِ تعصبات، کوتاه‌ترین راه را برگزین و با جدال‌های بیهوده، کار را بر خود دشوار مکن.

ای صوفی! این فریادها و ادعاهایِ پوچِ تو چیست؟ این‌ها همه فریبِ نفس است؛ به ناله‌هایِ راستینِ مستان گوش فراده که از سوزِ درون و نیازِ حقیقی سرچشمه می‌گیرد.

اینجا مجلسِ خلوتِ انس است و یاران همه مستِ حق‌اند؛ نوازندگان پرده‌دری می‌کنند (اسرار را فاش می‌کنند) و غمزه و نگاهِ ساقی نیز، عقل و هوش را از سر می‌برد.

اگر خمره شراب را بشکنند و خونِ آن (شراب) بر زمین بریزد، جایِ شگفتی نیست؛ شگفتی در آن است که عاشقِ ساده‌دل، جوهرِ رازِ عشق را پنهان نگاه ندارد.

شمعِ بیابان (عاشقِ سوخته) با زبانی که جز عاشقانِ سوخته‌دل کسی آن را نمی‌فهمد، از عمقِ سوز و نیازِ خویش سخن می‌گوید.

چه زیباست حالِ پروانه که در آستانه‌ی کویِ معشوق (شمع)، با رغبت و جان و دل، خود را به آتش می‌سپارد و پروازِ عاشقانه می‌کند.

ای کسی که هوش و دین و دلم را به یغما بردی و رفتی، بازگرد که ما نیز از همه چیز (جز تو) دست شسته‌ایم و بازگشته‌ایم.

ای محبوب، با لطفِ خود نوازشم کن، چرا که سلمان در مرتبه‌ای از عشق قرار گرفته است که دیگر جز ناله‌ و فغان، همدم و دمسازی ندارد.