دیوان اشعار - غزلیات

پروردگارا، ما از جانِ جهان (خداوند یا محبوبِ مطلق) چنان دور شده‌ایم که گویی سایه‌ای هستیم که ناگهان از خورشیدِ خود جدا گشته و بی‌نور و سرگشته مانده است.

ما در دوری از او، همچون اشکی هستیم که از شدتِ غمِ فراق، رنگِ خون به خود گرفته و از جمعِ مردم رانده شده و در کنجِ تنهایی جای گرفته است.

ای هم‌سفرانِ طریقِ عشق، بر من رحم آورید؛ چرا که اکنون زمانِ مهربانی است و من مسافری غریب و ناتوانم که از کاروانِ عاشقان جا مانده‌ام.

ای یاران، با این حالِ نزار و مرکبی (تنِ ضعیفی) که توانِ رفتن ندارد، چه کنم؟ در حالی که جانم به لب رسیده و راهِ وصال بسیار دور و دشوار است.

من همچون بلبلی هستم که نوای شادی ندارد و مانند شاخه‌ی درختی که از برگ‌هایش جدا شده است؛ چرا که دوری از گلِ وجودِ محبوب، مرا به خزانِ غم دچار کرده است.

من بدونِ خمیدگیِ ابرویِ محبوب که مایه آرامش است، همواره با ناله و زاری طیِ طریق می‌کنم؛ درست مانند تیری که از کمان جدا شده و مسیر و هدفی ندارد.

من همچون پیکانِ تیری که زیرِ پا افتاده و بی‌مصرف مانده است، تمامِ زمین را پیموده‌ام و پیوسته به دنبالِ نشان و اثری از او بوده‌ام، اما همچنان از مقصود دور مانده‌ام.

اگرچه ما مانندِ ماه از آسمانِ بلندِ تو دور افتاده‌ایم، اما حقیقت این است که جهان را تنها با نورِ چهره و جلوه‌ی تو می‌بینیم و می‌شناسیم.

همان‌طور که چشمِ بد (حسادتِ روزگار) مرا از چهره‌ی زیبای تو دور انداخت، خدا کند که خودِ چشمِ بد هم تا ابد از تو دور و دورتر بماند.

دیشب خیالِ تو از من پرسید: سلمان، حالِ تنهایی‌ات چگونه است؟ و من گفتم: حالِ تنی تنها که از جانِ خود جدا افتاده است، چگونه می‌تواند باشد؟ (جز رنج و نیستی نیست).