دیوان اشعار - غزلیات

کسی که سالک و رهپویِ راهِ توست، چه نیازی به مالکِ رضوان (فرشته نگهبان بهشت) دارد؟ سالک به دنبال پاداشِ بهشت نیست و عاشقِ حقیقی، در چنان مرتبه‌ای است که مفاهیمِ دوگانه‌ای چون کفر و ایمان در نظرش بی‌معناست و از هر دو عبور کرده است.

کسی که به دنبالِ درمان و رهایی از دردِ عشق است، هرگز عاشق نیست. برایِ دردمندانِ راهِ تو، دردِ عشق عینِ کمال است و هیچ نیازی به درمان و بهبود ندارند.

این دنیا و مافیها، تنها واسطه‌ای برایِ رسیدن به معشوق است. اگر وصالِ جانان نباشد، این کالبد و جسمِ مادی چه ارزشی دارد و چه کارایی؟

همان‌طور که عشقِ یوسف، دامنِ زلیخا را گرفت و جانش را اسیر کرد، عشقِ تو نیز جانِ مرا به بند کشیده است. وقتی جانِ من در اسارتِ عشقِ توست، دیگر زندانِ فیزیکی و بندهایِ مادی چه معنایی دارند؟

عقلِ مصلحت‌اندیش، هشدار می‌دهد که این راه، بی‌سرانجام و پرمخاطره است؛ اما من به عقل می‌گویم که تو بی‌جهت دخالت نکن؛ چرا که تو را با دنیایِ شوریدگان و بی‌سروسامان‌ها کاری نیست.

ما جانمان را سپرِ بلا کردیم و با اشتیاق به دنبالِ زخم‌هایِ عشق می‌گردیم. کسی که تواناییِ تحملِ این رنج را ندارد، در این میدانِ نبردِ عشق چه می‌کند؟

افرادِ نااهل (مدعیان) هیچ بهره‌ای از زیباییِ جانان نبرده‌اند. همان‌طور که کلاغ‌ها در بوستانِ بلبلان جایی ندارند، مدعیان نیز در وادیِ عشقِ حقیقی جایی ندارند.

کار و پیشه‌یِ من، تنها عشق‌ورزی است و مذهب و آیینِ من نیز همان عاشقی است. هر کسی اعتقاد و مذهبی دارد؛ پس تو به کارِ خود باش و کاری به مذهبِ من نداشته باش.